Al was het maar om zelf terug te lezen
Deze eindejaarslijsten samenstellen, voorbereiden, uitwerken en vormgeven vraagt de nodige tijd. Het ene jaar is er daarvan meer beschikbaar dan het andere jaar. Dit jaar ging het eigenlijk wel soepel en heb ik met de muziek in kwestie op de oren de woorden neergepend. Vanzelfsprekend komt daar (vooralsnog?) geen AI bij kijken. Het leuke er van is dat bij het schrijven ik mezelf (nogmaals) realiseer hoe gaaf ik deze nummers en albums vind. Ik krijg er geen genoeg van. Albums gaan bij voorkeur ‘front-to-back’ aan. Enfin, dit jaar weer een lijst die van 10 naar 1 afloopt ipv andersom zoals ik vorig jaar probeerde. Daarop kreeg ik ‘constructieve feedback’ van deze heren. En het moet nog even gaan over de band Gaerea en hun 2024 album Coma. Die kwam ik begin dit jaar op het spoor via het HM Magazine eindejaarlijstje van 2024. In april bood ik je dit voorproefje. Een album dat dit (zware) jaar veel voor me betekend heeft en nog steeds vaak aan staat. Het miste de lijst van 2024 door een te late ontdekking en landt niet in de 2025 editie omdat het album vorig jaar uitkwam. En toch, toch, en toch. Wauw.
10. Flowers
The Devil Wears Prada
“Tell me why I can’t realize
That heaven’s been cheating the hell outta me
Give me eyes – let me realize
That heaven’s been cheating the hell outta me
Gotta see to believe it
Give me eyes”
Man, it’s catchy (again)
The Devil Wears Prada (TDWP) gaat al een kleine 20 jaar mee en ook hier op geloofsvoer kwamen ze al vaker voorbij. Ruim 10 jaar terug deelde ik het nummer War; over jezelf vergeven. In 2016 kwam Transit Blues uit en daarmee sloegen ze een nieuwe richting in. Luister zeker het prachtige Home For Grave eens. In 2019 perfectioneerden ze deze nieuwe stijl op het album The Act dat op de eerste plek eindigde in mijn 2019 eindejaarslijst. Nummers als Chemical en Lines of Your Hands staan nog regelmatig aan. Ook de Zombie II EP en Space EP (Asteroid!) knallen nog lekker. Maar.
In 2022 plaatste ik het TDWP album Color Decay op plaats 3 in mijn eindejaarslijst. Daar heb ik spijt van. De tijd heeft uitgewezen dat het zich niet kan meten met haar voorgangers. En nu kwam er in november een nieuw album van ze uit: Flowers. Eigenlijk kan je dan al niet meer in een eindejaarslijst eindigen: er is onvoldoende (luister)tijd om te bepalen of het album dat waard is én je loopt het risico een hype te vereeuwigen in de ranking waarin alleen de grootsten horen. Ja, ik maak je maar even deelgenoot van de gewetenswroeging die erbij komt kijken. En het gaat allemaal ten koste van de inhoudelijke bespreking.
Flowers is wederom zo verrekte catchy. Opener ‘Where the Flower Never Grow’ gaat er soepel in. Het gitaarwerk is dik in orde en de dubbele zang verenigt het oude TDWP met de nieuwe. Refreinen zijn wéér groots (So Low) en de teksten winnen zelden de originaliteitsprijs. Gelukkig is het muzikaal wat gevarieerder (When You’re Gone) en bij All Out gaat het nog even lekker lomp. Soms is het me wat te synth poppy (The Silence, Wave), maar zo’n nummer als Eyes maakt veel goed. Het laatste stuk van dat nummer is zó gaaf: GIVE. ME. EYES! En wat een prachtige album closer is My Paradise. Die bridge, die fase-out. Kippenvel. Dus ja, toch wéér een plekje voor TDWP dit jaar.
Like a routine – ill intended
I did my best to serve
Unseen – can’t defend it
I swear I did the work
Breathe in – Say goodbye
Now this is farewell until next time
Dus ja, toch wéér een plekje voor TDWP dit jaar. Hopelijk zonder spijt dit keer ;-) Hoe dan ook, zelden is een band zo verguisd omwille van nieuwe (sub)genres uitproberen. De old-school TDWP fans vinden (ook) Flowers veel te radio-friendly. Is ook waar. Maar het album is óók gewoon goed. En dat telt, voor mij.
9. Horizons West
Thrice
“They keep on tellin’ me our stars are crossed
But I think that you might be my albatross
We learned to run before we learned to walk
There’s so much time to steal before the sun goes down”
West is better than east
Thrice luister ik in fases. Het is al 20 jaar een nogal eigenzinnige band en daar heb ik niet altijd zin in. Het is een band waarbij je je op voorhand ook moet bedenken wélk album van ze je aanzet. In de praktijk kies ik dan vaker voor iets waarbij ik die onzekerheid niet heb. In 2016 kwamen ze echt op mijn radar met het prachtige album To Be Everywhere Is to Be Nowhere met daarop o.a. Black Honey die ik al eens uitlichtte. Om onduidelijke redenen deed opvolger Palms het niet voor mij en Horizons / East moest het in 2021 doen met een honorable mention. Maar nu, nu is daar Horizons / West. En die plaat wist in één keer te boeien. Niet in de laatste plaats omdat het wat harder/vuiger/rauwer mag op deel twee van dit tweeluik. En tegelijkertijd is ook nog dromerige post-rock.
Na aangename opbouwer en opener Blackout volgt hun waarschijnlijk zwaarste nummer in jaren: Gnash, met dat lekkere eind. Al koos ik het meer ingetogen Albatross uit voor bij deze lijst. Een heerlijk nummer dat kenmerkend is voor Thrice en met die heerlijke solo in de bridge. Prachtig. Holding On (en Crooked Shadows) zijn aangenaam up-tempo terwijl The Dark Glow juist traag en zwaar klinkt met die laag getunede gitaar. Wegdromen kan heerlijk bij Distant Suns dat tevens als opmaat dient voor de slot-act. Vesper Light doet qua gitaar en percussie denken aan Tool (=compliment!) en zanger Dustin Kensrue werkt toe naar een heerlijk, emotioneel doorvoeld einde. Wat kan die man zingen zeg.
Stand atop the barricade
Unbent and unafraid, and sing, oh
Stand in solidarity
With all humanity, and sing, oh
Stand in the embraces of
Your wild and gracious loves, and sing
Daarna schaalt het album af naar closer Unitive/West. Een meditatief slot dat op één of andere manier wel gepast voelt bij dit album. Qua gelaagdheid en diepgang biedt Thrice op dit album merkbaar meer dan TDWP op Flowers. Zanger Dustin Kensrue is sowieso geen onverdienstelijk muzikant. Als solo-artiest bracht hij al zes albums uit, waarvan de laatste in 2024 (“old school western country music”). Eén daarvan is een kerstalbum dus die kan je direct aanzetten. Alhoewel Thrice in fases komt en gaat bij mij, staat er nu toch een album van ze in mijn eindejaarlijst. Toegankelijk album, zeker niet hard.
8. Antibloom/Pink Moon
Silverstein
“These are the passages that made us
Who we are, and who we were
These are the episodes that showed us
Who we are, and who we were”
Hooks & lyric lines!
Silverstein gaat al heel wat jaartjes mee (sinds 2000) en toert vanuit Canada nog regelmatig de wereld over. Eerlijk gezegd ging hun generieke mix van rock en post-hardcore met een dosis emo jarenlang aan mij voorbij. Zanger Shane Told kende ik vooral van de goed beluisterde podcast Lead Singer Syndrome die hij tot einde 2023 maakte. Ik vermoed dat hij praktisch alle zangers van deze top 10 wel geïnterviewd heeft. Tja, dat combineert natuurlijk goed met (samen) touren.
Zoals de titel van dit album al doet vermoeden, is het eigenlijk een samenvoeging van twee separaat uitgebrachte EP’s. Antibloom kwam al in februari uit en had ik al op de korrel voor de epische EP ‘hoek’ (zie onderaan). Toen volgde (voor mij) onverwachts in september Pink Moon en kort daarop ook dit combi-album. Daarop besloot ik het te beschouwen als geheel.
Toegeven, niet álles luistert even lekker weg. Net als P.O.D. is het tekstueel soms wat, tja, eenvoudig en corny. Overigens is 2025 het jaar waarin ik P.O.D. voor het eerste live zag (013); volmaakt gelukkig. Dat terzijde. Antibloom/Pink Moon mag dan lijden onder wat zwakkere nummers (twee EP’s maakt ook 16 nummers), maar compenseert dat met enkele serieuze krakers. Op deel/EP één is opener Mercy Mercy die direct de aandacht grijpt. Verderop is het Confessions dat heerlijk melodieus is qua zanglijn alsook qua synth. Skin & Bones beukt er aangenaam, maar wisselt halverwege naar een geheel andere stemming. Nice! Ook het daaropvolgende I Will Destroy This houdt de aandacht goed vast wat vooral de verdienste is van Shane als ‘lead singer’. Stress doet denken aan klapper Drain the Blood op deel/EP 2.
Maybe I’m stressed from the pressure
Either I die or I live forever
Maybe I bend or I snap like a fracture
Either I die or I live forever
Pink Moon opent als een nummer van Bush met een titel als ‘I Love You But I Have to Let You Go’. Alsof je terug gaat in de grunge resp. emo tijd. Maar Negative Space is heerlijke up-tempo en catchy evenals het voornoemde Drain the Blood dat een geweldig refrein(riff) heeft. Death Hold doet deel 2 nog eenmaal pieken waarna album wat generiek afrondt. Net als P.O.D. vorig jaar vind ik het gaaf dat een band na 20 jaar mij nog zo weet te pakken. Mooi werk van Shane en consorten.
7. No One Was Driving the Car
La Dispute
“I’m an unresolved chord
A line left incomplete
A room without a key
I lost it, but you see I kick and I scream at the door”
Back to it’s (unique) core
La Dispute is en blijft voor mij een geweldige ontdekking, destijds in 2008. Debuutalbum Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair sloeg in als een bom bij me. Daar kreeg geloofsvoer dus ook een ‘vleugje’ van mee met een heuse albumbespreking. Datzelfde deed ik voor opvolgers Wildlife en Rooms of the House. Plus een, jawel, verslag van een concert dat nog steeds in mijn top 5 staat. Meerdere lyrics posts verschenen in diezelfde periode, maar daarna werd het stil.
Na 5 jaar volgde Panorama, maar dat album wist zijn 5e plaats destijds niet ‘waar te maken’ in de daaropvolgende jaren. Nu, nog eens 6 jaar later, is daar ‘mijn’ band weer met het album No One Was Driving the Car. Met ruim een uur speeltijd verdeeld over 14 nummers een heus project om aan te beginnen; zowel voor de band als de luisteraar. Jordan Dreyer weet er wederom een indrukwekkend hoeveelheid tekst uit te krijgen. Grotendeels als (min of meer) ‘spoken word’.
La Dispute is altijd meer (post-)hardcore geweest dan bijv. Het meer punky Touché Amoré die je vorig jaar nog tegenkwam in mijn eindejaarlijst. Het nieuwe album moet een beetje op gang komen, maar het meanderende gitaarwerk bevalt me direct. Autofiction Detail is onmiskenaar La Dispute, gevolgd door een epos van ‘King Park’ proporties: Environmental Catastrophe Film. Met tweemaal die kenmerkende opbouw: muzikaal en tekstueel. Maar ook: geduld is een schone zaak. En dat zijn we nog maar bij nummer 4. Daarna een nummer a la deze. In het laatste deel van The Field mag het lekker zwaar en dat bevalt. Ander hoogtepunt is Landlord Calls the Sheriff In.
But if you fail to meet the goals you set
If you try and fail to thrive
And the bank comes for your house at night
It’s good for you to downsize
Move to an apartment now
Find more people to supply
We were promised abundant lives
(It’s God’s plan)
Steve is een nummer dat ook op een Touché Amoré album had gepast. Maar daarna, daarna start Top-Sellers Banquet. Andermaal een epos van ruim 8 minuten. Al direct bij de start dat gitaarloopje: zó mooi gevonden. Middenin een schrikbarende break en verder verhalend een hoogtepunt, maar muzikaal de mindere tegen het eerdere epos op nr. 4. Verderop het nummer dat ik hier rechts uitlichtte. Alweer die gitaarloop die me pakt, die tekstuele, verhalende diepgang en de opbouw vanaf 2:30. De titelsong leunt zwaar op de gebroken stem van Jordan Dreyer en laat me, steeds opnieuw, niet onberoerd. Je moet er voor gaan (zitten), maar dan héb je ook wat. Knap.
I Dreamt Of A Room With All My Friends I Could Not Get In
Spotify playlist
6. Ànv
Eluveitie
“Father, mother, daughter, son
Blood of my blood
Heart of my heart
Have we not been one?
By grace now to be torn apart”
Folk metal to sing along to
Eluveitie is een Zwitserse folk metal band die de afgelopen 15 jaar steeds maar weer verscheen in mijn playlists. Datzelfde gebeurde ook dit jaar bij het verschijnen van Anv – 6 jaar na het fijne album Ategnatos. Het is up-tempo metal met de kenmerkende violen en aanverwante, typische ‘folk instrumenten’. De zang wordt om beurten (en soms tegelijk) verzorgd door Chrigel Glanzmann die het zwaardere/lagere (schreeuw)werk voor zijn rekening neemt, en Fabienne Erni die juist het meer melodieuze en hoge zangwerk voor haar rekening neemt. Chrigel neemt daarnaast ook het merendeel van de meer exotische instrumenten voor zijn rekening.
Dit album laat er geen twijfel over bestaan: first and foremost is dit een METAL album. Daaraan worden geen concessies gedaan en dat doet mij natuurlijk goed. De vele melodieën en zanglijnen eroderen het genre niet – een gevaar dat al snel op de loer ligt als je zoveel in een album stopt.
Taranoías is lekker vlot en stevig en opvolger The Prodigal Sons bevat alle ingrediënten die jaar maar kan wensen. Héérlijk! Geen wonder dat dit nummer werd uitgebracht als single. Fabienne lijkt soms geheel haar eigen weg te gaan terwijl de muziek doorbeukt en toch, toch blijft het een harmonieus geheel. Premonition heeft dat heerlijke refrein ‘Father, mother, daughter, son’ und so weiter. En stampt, ja opnieuw, tegelijkertijd steeds maar door. Go go go. Maar op adem komen kan (kort) bij Anamcara waarna The Harvest wat sleets klinkt.
For all is one
For one is lone
The weaving hand
Wields the endless knot
For one is all
Forevermore
Na opmaat Memories of Innocence werkt het album toe naar een piek. Eerst het prachtige All Is One waarvan je hierboven wat tekst vindt. Je gaat er tijdens het luisteren vanzelf in geloven. Daarna volgt het gelaagdere Aeon Of The Crescent Moon die al eens als lyric post voorbijkwam. Het album sluit passend af met het langzamere The Prophecy waarop zanger Chrigel en (vooral) zangeres Fabienne nog eenmaal laten horen wat ze kunnen. Eerder was de vrouwelijke zang in handen van Anna Murphy en was het mij wat te radio-friendly. Maar Ánv is Eluveitie op haar best.