Deze serie kent twee delen en een traag tempo. Er is een breed uitgesponnen deel vóór en de aftermath van ná. Daartussen zit een heftige gebeurtenis die ik niet zag aankomen omdat ik mij (bewust) niet in het verhaal verdiept had. Overigens is dat verhaal gebaseerd op de werkelijkheid: in de jaren 80 speelde zich op hoofdlijn daadwerkelijk af wat je in de serie ziet. Een andere serie (Candy) vertelde vrij recent dit verhaal ook al in een serie. Beetje vreemde timing. De schrijver en maker van de serie maakte eerder Big Little Lies en die beviel goed. De grootste rol is weggelegd voor Elizabeth Olsen en zij draagt de serie als Candy Montgomery met verve. Knap hoe zij in het voor én na geloofwaardig blijft en met haar gezichtsuitdrukkingen zoveel weet over te brengen. Je denkt steeds: nu stort ze in – hoe kan het anders. Ze zal afbreken en als dat dan (weer) niet gebeurt én je gelooft dat als kijker, ja dan heb je te maken met sterk acteerwerk. Clunky Jesse Plemons – die ik vooral ken uit de onvolprezen classic Friday Night Lights, en later Breaking Bad – is vooral naïef, lief, zwijgzaam en onhandig. Alsof het leven zich afspeelt en hij daarnaast ook nog bestaat. Een aanrader voor de slow-TV liefhebbers.

Deze serie dreigt te bezwijken onder haar eigen thematiek. Man, ik ben wel wat gewend durf ik te zeggen, maar Mark Ruffalo zet een dermate ‘zware’ Dominick neer dat je deze serie met mate moet consumeren. Ruffalo speelt daarnaast óók de tweelingbroer Thomas die lijdt aan paranoïde schizofrenie. Wat mij betreft tweemaal een indrukwekkende (acteer)prestatie tegen het decor van de jaren ’90 en de Golfoorlog. Nogmaals, de hoeveelheid ellende is pittig, maar het script en acteerwerk hielden mij toch geboeid gedurende de zes afleveringen. De tijdslijn zit vernuftig in elkaar en naarmate de (kijk)tijd vordert, grijpen de verhaal- en tijdslijnen steeds meer in elkaar en wíl je het daadwerkelijk helemaal afkijken. Soms met een brok in je keel. Ook wil ik nog noemen dat Kathryn Hahn wederom overtuigend was – ik raad ook haar andere series aan – en vooral Rosie O’Donnell als Lisa Sheffer, maatschappelijk werker bij het instituut waar schizofrene Thomas is opgenomen. Op de momenten waarop het allemaal wat teveel werd, net als voor Dominick zelf, kwam zij te redding. Voor ons, de kijker, en voor hem. Dit is er eentje voor de bezwaarde ziel en met een bescheiden verlossing. Maar mooi.

Hoe sneu ook: de ‘cover’ van een tv-serie heeft een effect op het beeld dat ik er van vorm. En de cover bij deze serie nodigde níet uit tot het gaan kijken van deze (mini)serie. Maar de recensies waren zo lovend dat ik alsnog overstag ging. De serie draait om kerkwerker Ben Field die vriendschappen sluit met oude, alleenstaande mensen. Zijn intenties lijken, zeker de eerste afleveringen, oprecht van aard, maar gaandeweg krijg je door hoe de vork in de steel zit. Zodra het testament is aangepast worden de oudjes ziek totdat ze het begeven. Het waargebeurde verhaal van gepensioneerde schooldirecteur Peter Farquhar staat in de eerste afleveringen centraal en wordt op het scherm gebracht door acteur Timothy Spall die dat zeer indrukwekkend en overtuigend doet. Je hart breekt als zijn hart breekt. Het feit dat hij zijn homoseksualiteit niet anders kan zien dan een gruwel is soms hartverscheurend. En dat brengt Spall op je over zonder veel woorden te gebruiken. Maar ook de zieke Ben (Éanna Hardwicke) blijft sterk overeind in het verhaal dat steeds meer zicht biedt op hoe hij handelt en is. De bijrollen zijn ook dik in orde dus ja, kijken maar. Ondanks de cover.

Ingegeven door het Italiaans uit My Brillant Friend (L’amica geniale) besloot ik te beginnen aan Il Cacciatore, ofwel: The Hunter. Ik ben van mening dat de Italianen zélf toch echt de beste mafiaseries maken en na Gomorrah en haar spinoffs zocht ik naar wat nieuws voor deze ‘itch’. Dat werd The Hunter waarin, naar voorbeeld van The Wire en The Sopranos, de lijn tussen goed en slecht niet zo duidelijk is. En tegelijkertijd ook weer wel, afhankelijk van het abstractieniveau waarop je kijkt. Beide kanten krijgen in ieder geval evenveel tijd op het scherm en dat maakt dat het soms retespannend is, a la The Wire. Wat ook a la The Wire is, zijn de vele personages die nauwelijks een intro krijgen. Maar hierin investeren wordt ruimschoots beloond. De hoofdpersoon is de onconventionele, maar vooral arrogante Severio Barone die samenwerkt met Carlo Mazza en door de seizoenen heen een vriendschap