Er staan twee nummers op het album Coma die voor mij het hoogtepunt vormen van het album. Dat is nummer 3 Suspended en nummer 6 Wilted Flower. De eerst kwam ook uit als single. En in een zware periode zoek ik naar muziek die, zoals altijd, aansluit bij m’n gemoed. En deze melodieuze vorm van black metal kende ik eigenlijk niet. Blown away.

Maar dat juist dít nummer het haalt als lyric post hier heeft een zeer verdrietige reden. Ik zal de komende maand afscheid moeten nemen van mijn moeder. Deze zinnen kan ik alleen typen met tranen die over mijn wangen naar beneden vallen op het bureau. M’n moeder lijdt al zo lang, zo vreselijk lang. En het is loodzwaar dat als kind van zo dichtbij mee te maken.

Ze is de zonnebloem, of was die zonnebloem. Verwelkt. Onderstaande heb ik door de jaren heen zien gebeuren. Alles wordt donker, zwart. En de gitaarlijn onder deze tekst trekt een spoor door mijn ziel.

Like a wilted flower, I wither within
A broken melody, a silenced violin
My tears fall from the skies
As my spirit slowly dies […] My tears, like raindrops, fall from the skies
As the embers of joy in my spirit slowly die

Psychisch lijden totdat niet leven de enige weg vooruit wordt… We zullen haar gaan begraven, heel verdrietig zijn en daarna en weg vooruit vinden zonder haar. En zij? Zij zal in de hemel zijn. Zij zal in de hemel zijn. In de tijd die rest blijven we dichtbij haar. En blijf ik o.a. Gaerea opzetten waaronder ook album closer Laude van het album Mirage uit 2022.

Ook The Violet Burning staat regelmatig aan; een band die ik via mijn moeder leerde kennen. Gorgeous. En ik vraag mij af: wáár zou ik zijn zonder muziek? Hoe draag je al deze emoties zonder de muziek?