Keuzes..
Ik schreef al heel wat muziekoverzichten, concertverslagen en eindejaarslijstjes hier op geloofsvoer. Ook dit jaar heb ik mezelf weer gedwongen tot een top 10 (en dus niet meer). En dat gaat me steeds beter af. Ditmaal heb ik ook extra aandacht besteed aan de lay-out van dit overzicht zodat het er allemaal wat gelikter uitziet. Tja, naast het oor wil ook het oog wat. Ik hoop dat je, wanneer je enige aanleg hebt voor mijn genre, de albums of nummer(s) een luisterpoging geeft. Menig naam kwam links- of rechtsom al eens eerder voorbij. Heb je elders een toffe, muzikale eindejaarslijst gespot? Deel ‘em in de comments. Maar nu eerst: press play & enjoy the ride. O ja, wat mij betreft zijn livestreams van optredens beter te pruimen dan verwacht, maar het wordt tijd voor het echte werk…! Zwetende mensen in te kleine ruimtes klinkt toch heel aantrekkelijk, nietwaar?
10. Songs of Death and Resurrection
Demon Hunter
Bariton in ballads
Twee jaar geleden stond Demon Hunter met het album ‘War’ (van dubbelaar War/Peace) nog nipt in mijn top 3, dit jaar nipt in de top 10. Het album heeft menig luisterbeurt gehad en zonder het prachtige nummer Praise the Void was ‘ie misschien wel buiten deze top geland.
De ‘classics’ staan er grotendeels op; de metal ballads maar dan zonder de zware gitaren. Zanger Ryan Clark houdt het desalniettemin bijeen al moet gezegd worden dat enkele nummers een wat recht-toe-recht-aan akoestische versie hebben gekregen. Na een complete luisterbeurt wens je de bariton van Ryan weer te horen tegen het decor van zwaar drum- en gitaarwerk.
En toch, een prijzenswaardige en gedurfde toevoeging aan hun al imposante albumreeks. Op naar het volgende album Exile dat hopelijk in 2022 arriveert?
Favo nummer
Spotify playlist
9. Prologue
Mothaltar
Rauw doch melodieus
Out of nowhere. Menig band perste er een EP uit de afgelopen (corona)periode en voor deze veelbelovende Scandinavische metalcore band was het eveneens het debut. In 2019 was daar de Duitse band Chiefland die mijn eindejaarslijst wist te halen. Dit jaar is het Mothalter en, verderop, Exanimate.
Mothaltar zet een zwaar, rauw doch melodieus geluid neer doorspekt van (duidelijke christelijke) songteksten. Er zitten voldoende ‘clean vocals’ in om de regelmatig aanwezige eentonigheid in dit genre te bestrijden. Sterker nog, de muziek valt meerdere keren even stil, om vervolgens opnieuw op te bouwen. En een album (of EP) beginnen met een instrumentaal nummer getuigt van lef.
Voor nu laat Prologue zien waar deze band toe in staat is en da’s voldoende voor plekje 9.
Favo nummer
Spotify playlist
8. The Letter Black
The Letter Black
Hard-rock zoals het hoort
Het genre waarin The Letter Black zich bevindt doet mij direct (terug)denken aan Christmas Rock Night, Ennepetal. Het is alweer even geleden dat ik die tweedaagse bezocht en ik kan eerlijk gezegd amper wachten.
Enfin, denk Fireflight die met hun 2019 release ‘Who We Are’ zéér positief verrasten. Toegeven, het eerdere werk van The Letter Black heb ik weinig onderscheidend gevonden. Eenvoudige, eendimensionale poppy hardrock die niet wist te overtuigen. Maar in navolging van Fireflight wist hun ‘self-titled’ release dit jaar wél te raken. Stiekem zijn die synths, geluidseffecten en snufje rap mits goed opgediend een guilty pleasure.
De soms wat goedkope songteksten krijg je er als luisteraard gratis bij. Dit alles neemt niet weg dat de gitaren lekker present zijn en dat luistert goed weg.
Favo nummer
Spotify playlist
7. Luminous
Exanimate
Strak, snel, shoegaze
Het blijft een vreemd criterium, maar soms probeer ik een album op basis van de album cover. Zo verging het mij ook met Luminous van het voor mij onbekende Exanimate. De instrumentale intro gaat over een strakke, snelle (shoegaze) metal die bij vlagen doet denken aan Deafheaven.
Djent liefhebbers worden niet teleurgesteld. Mij viel vooral de zang op en het melodieuze (tweede) gitaarwerk. Neem nu dat refrein van Mosaic Warfare; love it. Overal is het een mix van onversneden metal, een tikje dramatische hardcore(zang) en double bass drums. Qua snelheid deed het me denken aan 94 hours van As I Lay Dying.
Met associaties aan deze metalcore legendes en de shoegaze blackmetal heren van Deafheaven – die deze top 10 níet haalden met hun Infinite Granite – zit het qua veelbelovendheid wel goed. En toch een onderscheidend, eigen geluid. Klasse.
Favo nummer
Spotify playlist
6. The Fire Itself
Phinehas
Onversneden metal(core)
Zeker geen onbekenden in het wereldje van de (christelijke) metalcore. Ze kwamen al meerdere keren voorbij hier op geloofsvoer. Dark Flag wist in 2017 mijn eindejaarslijst ook al te halen, maar kreeg in de jaren daarna niet vaak voorrang op andere muziek.
Dat kwam vooral door de vreemde wijze waarop het album gemixed is: echt al een metalalbum met relatief weinig bas en bass. Ook op The Fire Itself hoor je dat Phinehas onversneden metal roots heeft en trouw is aan het genre. Verwacht minder geëxperimenteer dan op Dark Flag, maar in z’n algemeenheid wél een consistenter album wat het tempo er lekker in houdt. Ik wil ook riffs horen immers en krijg zowaar de gitaarsolo’s erbij.
De muzikale eenvoud waarvan As I Lay Dying regelmatig wordt beticht, gaat hier ook deels op. En toch hè; lekker aan de oren. Kudos voor zanger Sean McCulloch.
Favo nummer
Spotify playlist
5. Zombie II
The Devil Wears Prada
Een waardig opvolger
Tja, TDWP lijkt weinig fout te kunnen doen de laatste jaren. Alhoewel niet iedereen de stijlverandering ingezet op het 2016 album ‘Transit Blues’ kon waarderen (ik wel), zullen met ZII (Zombie EP 2) de fans van het zwaardere en hardere werk terug hebben gewonnen.
Tussenliggend briljant album The Act eindigde in mijn lijst van 2019. Dit jaar keek ik hun ZII livestream (zij en wij moeten toch wat) en dat maakte meer indruk op me dan hun live optreden van enkele jaren terug. Toen leek frontman en zanger Mike Hranica het niet meer zo te trekken. Dat bleek een incident, zeg maar.
ZII is een EP zoals je ze niet beter krijgt. Vijf nummers, maar vijf keer (hard) raak én als kers op de taart samenhang tussen die nummers. Aan boord bij label Solid State wisten ze hun Zombie EP kraker uit 2010 te evenaren, wat mij betreft. Het nummer Forlorn heeft in zich wat de EP als geheel in zich heeft.
Favo nummer
Spotify playlist
4. Sunbreather
Fallstar
Dé genremixers
Het is natuurlijk een genre van niks: nu-metal. Doet me denken aan Korn, P.O.D. en Linkin Park. Stuk voor stuk bands die ik nog wel (eens) luister, maar Fallstar valt – see what I did there – niet lekker in dat genre.
Probleem is: ze mixen met succes zoveel genres door elkaar dat ze überhaupt lastig te categoriseren zijn. Ik ken geen band die zo goed genres mengt als Fallstar. Het is rock, pop, hip-hop, metalcore, hardcore en rap door elkaar. Precies, dat zegt je weinig natuurlijk. Deze mix werkt uitstekend op ‘Sunbreather’ dat pas na zes jaren wachten volgde op ‘Future Golden Age’.
Ook qua teksten heeft de band wat te melden; geen dertien-in-een-dozijn teksten (eat that, P.O.D.) maar rake woorden over actuele maatschappelijk onderwerpen. Kan zo nu en dan wat geschreeuw wel verdragen, dan ga je dit album zeker waarderen. Prettige melodieën en catchy choruses. Voor mij staat ‘When Justice Cracks the Sky’ nog op één, maar probeer zeker ook ‘King Lazer’.
Favo nummer
Spotify playlist
3. Niratias
Chevelle
Perfect van start
Gaandeweg zijn we in de top 3 beland met hier op drie Chevelle. De prachtige single ‘Letter from a Thief’ van het 2009 album ‘SciFi Crimes’ kwam al eens voorbij, al niet zo prominent.
Toen ik Niratias aanzette was ik direct verkocht. Wauw, alleen die opener ‘Verruckt’ al. Dat gitaarwerk klinkt zó prettig en wordt geperfectioneerd in nummers als ‘Mars Simula’, ‘Piistol Star’ maar vooral in ‘Self Destructor’. Wát een rif. Tel daar de onderscheidende stem van Pete Loeffler bij op en je hebt Chevelle. Pik je er direct uit.
De band bestaat al sinds 1995 (!) en bestaat nog steeds uit broers Pete en Sam. Eenmaal zag ik ze live in Duitsland en daar kregen we precies opgediend waar we (helemaal) voor gekomen waren. Chevelle wist mij niet eerder zo te overtuigen. Ze experimenteren lekker in ‘Test, Test … Enough’ en weten mij bij de strot te pakken met het ingetogen ‘Endlessly’. Die man kan zingen hè, wauw.
Favo nummer
Spotify playlist
2. Cura Nata
Spirit Breaker
Ultieme beukplaat
Enkele maanden wist ik al dat dít album een echt AOTY kanshebber zou zijn voor mij. Spirit Breaker luisterde ik wel eens eerder, maar kwam voor mij niet boven het maaiveld uit. Met Cura Nata werd dat totaal anders. Een héérlijke beukplaat :)
Flauros kwam al voorbij hier na enkele ingetogen nummers tijdens de zomervakantie en illustreert dat het stevige gehalte van het album uitstekend. Met het risico in de herhaling te vallen: ook hier pakte het openingsnummer ‘Stardust Memory’ dat naadloos overgaat in ‘Pure Fury & Wonder’ mij dírect. Als een klein kind dat een cadeau uitpakt, zo wist ik dat dit album wel eens heel mooi kon gaan worden.
Tekstueel wist dat tweetal nummers ook de aandacht te pakken: “Color me immortal. Color me, color me” en “Do you color me? Oh God, you color me”. Spirit Breaker deelt weliswaar het genre metalcore met een band als Phinehas, maar klinkt werkelijk totaal anders. Spirit Breaker is hoorbaar jonger, recenter in hun geluid. Meer ‘core’ en djent en minder ‘metal’. Nou ja, genoeg gezeurs over niche genres. Luistert dat!