geloofvoer.nl – voer voor gelovigen. Elke twee weken een blog van Dick of Renco. Lees en leer met ons mee.

  • Home
  • 2016 – een muzikaal prachtjaar

2016 – een muzikaal prachtjaar

Al vanaf september 2014 post ik met regelmaat nummers die me, om welke reden dan ook, weten te raken. Het zal jullie niet ontgaan zijn dat het veelal om de wat hardere (christelijke) muziek gaat. Toen Len zijn linkvoer break aankondigde in april dit jaar, zag ik ‘kans’ iets structureels te maken van deze, wat ik ben gaan noemen, lyric posts. Dus jullie krijgen al enige tijd afwisselend een blog en een lyric post voorgeschoteld. In 2014 maakte ik een jaaroverzicht, maar in 2015 niet (wel ging ik naar Christmas Rock Night). Ook nu kost het me eigenlijk wat teveel tijd, maar ik vind het zelf zo leuk om later nog eens terug te lezen! Daarom: here we go.

Januari

Het hing al een tijdje in de lucht: Showbread zou nog één album uitbrengen. Een jaar terug sprak zanger Josh Dies er al over. Een waardig afscheid met Showbread is Showdead. Ik zou pas in december ontdekken dat ook The Order of Eliah met War at Heart nieuw materiaal uitbracht dit jaar. Een omstreden jaar voor deze voormalig christelijke band omdat zanger Shannon Low nu atheist blijkt. Niettemin een luisterbeurt waard. Tot slot nog smokkelen met Spoken – Breathe Again en  Before Their Eyes – Midwest Modesty. Beide albums kwamen uit in december 2015. Spoken evenaart het energieke Illusions niet en Before Their Eyes levert een degelijk album af. Niet meer, niet minder.

Februari

Ik plaatste al eens een lyric post van de band Mouth of the South. Dit jaar veranderden ze hun naam naar het lekker bekkende Rival Choir en brachten ze I Believe, Help my Unbelief uit. In een latere blog gebruikte ik dit album om wat begrip te kweken voor het zware christelijke muziekgenre. In 2014 sloot Anberlin haar carriere af met het respectabele Lowborn. Zanger Stephen Christian spreekt er openhartig over en bracht dit jaar wel Songs for the Late Night Drive Home uit met zijn soloproject Anchor & Braille. Wat minder gitaar, wat meer synth.

Flyleaf zag ik meerdere keren live bij het Christmas Rock Night festival en na haar (Lacey Sturm) afscheid van de band kwam ze met Life Screams. En dat ging haar goed af. Verder genoot ik van The Rocket Summer met Zoetic en, in mindere mate, van soft-rockers Sanctus Real met hun EP This Is Love.

Maart

De maand waarin ik jarig ben bracht fraaie muziek, al belandde het niet in mijn top 5. Tyson Motsenbocker bracht op ingetogen wijze de booschap van het overlijden van zijn moeder op Letters to Lost Loves. Ik lichtte al eerder dit nummer uit. Decyfer Down kwam met het lekkere The Other Side of Darkness na hun (matige) laatste album uit 2013. Nine Lashes liet de gitaren grotendeels achterwege en dat is niet positief op de plaat Ascend. Onversneden metal levert Hope for the Dying op haar album Legacy dat bijna één uur duurt.

April

Na het ijzersterke Phoenix uit 2013 (check The Fool) kwam Everything in Slow Motion daar eindelijk met opvolger Laid Low. Een iets andere sound, maar wederom prachtwerk. Shane Ochsner wist al te overtuigen met zijn band Hands en doet dat ook consistent met EISM. Young Oceans bracht eveneens een sterke plaat uit met Voices Vol. 1. Muziek met veel ‘gastzangers’ én geschikt veur in de karke. Darkness Divided kwam met self-titled Darkness Divided en levert prima metalcore af.

Mei

Een album waar ik naar uitkeek was To be Everywehere is to be Nowhere van Thrice. Gelukkig werden mijn (hoge) verwachtingen waargemaakt! Eerder lichtte ik het nummer Black Honey al uit. Zweedse band Safemode kwam met het degelijk Colorblind wat wel iets wegheeft van For Today die ik nogmaal éénmaal (oké, tweemaal dit jaar) live zag voordat ze de stekker er uit trokken. David Bazan, waarna ik al op meerdere podcasts met veel plezier naar luisterde,  kwam met Blanco. Iets teveel aan de rand van mijn muzieksmaak, maar het deed me wel zijn eerdere werk van Pedro the Lion (her)beluisteren. Interesting dude/music.

Oudgedienden Switchfoot kwamen met Where the Light Shines Through. Onvervalste rock met een duidelijke, aansprekende signatuur. Misschien niet hun beste album in hun bijna 20-jaar durende carriere, but still. Facedown Records komt een maand na Laid Low van EISM met wederom een sterke release: Viscera van My Epic. Je hebt een streepje voor bij me als  je een instrumentaal album uitbrengt en dat deze ze eerder met het epische Behold (check ook dit nummer). Viscera is de eerste in een reeks van (jaarlijkse) EP’s. Tot slot kwam ik via de Pastor with No Answer podcast op Tiny Moving Parts en hun zeer goed ontvangen album Celebrate.

Juni

Hét nummer dat me dit jaar bij de strot greep is toch wel Constant Conclusions, van Hotel Books (ofwel: Cam Smith). Cam spreekt openhartig over de haat-liefde verhouding die hij heeft met z’n eigen muziek in deze podcast. Dit jaar kwam hij met Run Wild, Stay Alive dat wat diverser is dan zijn eerdere werk. Voor liefhebbers van ‘spoken word’ in lijn met Levi the Poet. Onder de vlag van BadChristian kwam House of Heroes met follow-up Colors. We moesten vier jaar wachten op een ‘full-length’, maar het album mag er zijn.

Nog meer (overwegend) rustige muziek deze maand. Starflyer 59 bracht haar 14e (!) album uit, getiteld Slow. Een kort, maar onderscheidend album. Net als House of Heroes kwam ook Sherwood onder BadChristian en bracht Some Things Never Leave You uit. Het laatste album dat ik me kon herinneren was QU uit 2009. Maar ze zijn het nog niet verleerd. Tot slot kwam ook rock legende Thousand Foot Krutch met een opvolger op Oxygen:Inhale, namelijk: Exhale. Het uitademen vergaat ze beter dan het inademen.

Juli

Silent Planet, the new kids on the christian metal block, verrastte in 2014 met The Night God Slept. Ze brachten een nieuw mix van bestaande ingredienten én deden dat vooral erg goed. De druk bij een daaropvolgend album is dan hoog, maar met Everything was Sound levert Silent Planet, onder leiding van Garrett Russell wederom puik werk af. Check dit nummer eens, of deze. Een band die al wat langer meegaat is Chevelle. Eigenlijk geen uitgesproken christelijke band, maar wel een band met een aangenaam uitgesproken eigen stijl. Het album The North Corridor is rauwer dan de voorgangers, en dat werkt. In het hardere genre kwam deze maand ook Integral uit, van Forevermore. Een puik (concept) album dat desondanks (nog) niet veel luisterbeurten heeft gehad.

Voor de liefhebbers van rock, waaronder ik, was er ook genoeg te beluisteren in juli. Oldschooler, immers al vanaf 1998, Relient K kwam met Air for Free. Daarmee bewijzen ze dat ze nog steeds actueel zijn en rock met een ‘in your face’ boodschap afleveren. Ook Needtobreathe loopt al mee sinds 2001 en leverde dit jaar H A R D L O V E af dat prima is, maar niet het niveau van Rivers in the Wasteland haalt. Tot slot bracht buitenbeentje Kings Kaleidoscope het album Beyond Control uit. Voor mij net zo vernieuwend als Citizens destijds (check Psalm 18), alleen iets teveel ‘poespas’ voor mij. Het ensemble bestaat dan ook uit een man of tien.

Augustus

The Color Morale lichtte ik al uit met het pakkende nummer Walls, van het album Desolate Divine. Gewoon gaan luisteren. Stryper frontman Michael Sweet kwam met een solo-album getiteld One Sided War. Ik vind het een prettiger afwisseling zo nu en dan, maar het ‘eighties’ gehalte is wel wat hoog. Nog meer solowerk: Underoath drummer Aaron Gillespie kwam met Out of the Badlands waarin hij z’n scheiding verwerkt in een tal van acoustische nummers, waarvan een paar Underoath nummers. The Devil Wears Prada frontman kwam met de ietwat deprimerende EP Low Fire onder de naam God Alone. Voor wie twijfelt aan zijn christen-zijn.

NYVES, de samenwerking tussen Demon Hunter frontman Ryan Clark en voormalig Project 86 guitarist Randy Torres, produceerde de (alleen?) hier verkrijgbare EP Pressure. M’n initiële bezwaar over de eenzijdige clean vocals blijft overeind, al maakt die synthesizer een hoop goed. Skillet kwam met een opvolger op het uitstekende album Rise uit 2013, namelijk Unleashed. Geen slechte plaat, maar doet eveneens geen wenkbrauwen fronzen. Leeland wist evenmin te overtuigen met Invisible. Islander, waarop ik de afbeelding bij m’n 2014 jaaroverzicht baseerde (dat zegt wat) sleutelde aan haar sound en kwam met Power Under Control. In het straatje van P.O.D. (mét dreads), maar dan minder catchy. Wat mij betreft hadden ze bij hun ‘oude’ sound mogen blijven.

September

De R komt in de maand en dat is de r van releases. September brengt veel moois. Allereerst Touché Amoré, waarvan ik al eens dit nummer uitlichtte, met het album Stage Four. Het album gaat over het overlijden van de moeder van frontman Jeremy Bolm (aan kanker) en dan vooral de tijd daarna. Naar mijn smaak een prachtig album dat weet te raken. De ‘koningen’ van de (kei)harde christelijke muziek, te weten Norma Jean, kwamen met het briljante Polar Similar. Over de jaren heen ben ik ze meer en meer gaan waarderen en dit album kon nog wel eens hun beste zijn. To Speak of Wolves maakte eerder het aangrijpende nummer Rearview Memories met Levi the Poet. Na jaren van inactiviteit was daar ineens de EP New Bones. Yeah!

Met het uit elkaar vallen van As I Lay Dying formeerden de overgebleven leden Wovenwar en brachten hun tweede album, Honor is Dead, uit dit jaar. Weinig onderscheidend vond ik. Met het uit elkaar vallen van Mars Hill zocht Citizens een nieuw onderkomen en dat vonden ze bij BEC Recordings. Net als het zwaardere sublabel Solid State Records valt ook BEC Recordings onder het bekende Tooth & Nail van Brandon Ebel. Citizens werd Citizens & Saints en in 2014 volgde het matige Join the Triumph. Maar met A Mirror Dimly heb ik ze weer op de radar!

Verder deze maand: Artifex Pereo met het prettige Passengers. Remedy Drive kwam met Hope’s Not Giving Up wat me niet bijbleef. Daartentegen zag ik wel uit naar het nieuwe album van Paper Route: Real Emotion. Die gaat nog veel luisterbeurten krijgen, misschien wel net zoveel als dat lekkere remix album Changes van Mutemath.

Oktober

Ook oktober bewees zich een muzikaal sterke maand te zijn. Nadat The Devil Wears Prada met het eerdere Space EP een wat andere weg insloeg kon ik alleen maar hopen op meer van dat op Transit Blues. Oh boy, ik werd niet teleurgesteld. Check bijvoorbeeld het ingetogen Home For Grave pt 2 of de single To The Key Of Evergreen. Dat bleek ook live goed te klinken. Fit for a King kwam na het sterke Slave to Nothing met de agressieve opvolger Deathgrip. Nice. Echte metal wist Theocracry wederom (check I Am) af te leveren met Ghost Ship. Een aanrader.

Iets terugschakelend kom ik op Memphis May Fire dat het album This Light I Hold uitbracht. Ik was meer onder de indruk van hun sterke live optreden dan van het album zelf. Oudgedienden Disciple kwamen met het passende Long Live the Rebels. Een goede opvolger op het uitstekende Attack uit 2014. Het eerste album brachten ze uit in 1995! Tot slot nogmaals Relient K met een Halloween special – The Creepier EP…er.

November

Na twee overvolle maanden gunde november me wat meer tijd voor het (her)beluisteren van al dat moois. Maar er kwamen wel twee albums uit die me beide erg aanspraken. Wolves at the Gate heeft m’n aandacht nu écht met Types & Shadows, al vond ik hun optreden op Christmas Rock Night vorig jaar al erg goed. Screams en vocal perfect in balans. Future of Forestry kwam ‘out of the blue’ (voor mij althans) met Awakened to the Sound. Wauw, wat een moois. Er volgde ook een instrumentale release. Check zeker eens het nummer Homeward (of Horses).

December

Vanzelfsprekend kwamen er in december, of soms al eerder, de nodige kerstalbums uit. Je loopt daarbij al snel het risico ‘more of the same’. Josh Garrels greep m’n aandacht al eens met At the Table en deed dat op The Light Came Down opnieuw met het nummer Gloria. David Bazan maakte voor een tweede keer zijn opwachting dit jaar, ditmaal met Dark Sacred Night. Ben je wars van al die geijkte kerstnummers, net als Vocal Few? Beluister dan zeker hun aangename Snowdrift EP.

Tot mijn verbazing bracht december nog veel meer moois, buiten de kerstmuziek om. Destroy the Runner maakte een album in 2006 en 2008 en daarna ben ik ze dan ook vergeten. Totdat mijn oor viel op de EP Void. Een beetje zoals Still Remains dat, na jaren van inactiviteit, in december 2013 ijzersterk terugkwam met Ceasing to Breathe. Op Void staat de klapper Ivory met dat prachtige chorus. Phinehas vult het gat tussen albums op met de EP Fight Through the Night. Met dat akoestische getokkel zijn ze nog niet dé As I Lay Dying ‘opvolger’ zoals ik vorig jaar al hoopte.

Eindigend met een harde noot dit jaar, de legende Zao kwam met het diverse, maar gebalanceerde The Well-Intentioned Virus. Inclusief verontrustende cover. Het is hun 11e studioalbum al mag duidelijk zijn, bij monde van Scott Mellinger, dat Zao al jaren geen christelijke band meer is. Maar dat weerhield mij, en ook Jesusfreakhideout, er niet van ze op te nemen in dit overzicht. Verder kwam Those Who Fear met State of Mind al behoeft dat album nog extra luisterbeurten alvorens ik een oordeel vel. Tot slot snoeiharde metal van eigen (Overijsselse) bodem: het illustere Slechtvalk bracht het langverwachte (en DIY) Where Wandering Shadows and Mists Collide uit. Check de single We Are. Love it.

Mijn top 5 van 2016

Aan het einde van deze blog heb ik mezelf gepijnigd door een top 5 te willen maken. Want tja, dan valt er ook een hoop moois buiten deze top 5, en dat voelt als tekort doen. Maar goed, als ik dan toch het prachtige jaar 2016 moet comprimeren (van mezelf), dan kom ik op het volgende.

  1. Touché Amoré – Stage Four
  2. The Devil Wears Prada – Transit Blues
  3. Norma Jean – Polar Similar
  4. Theocracy – Ghost Ship
  5. Thrice – To be Everywehere is to be Nowhere

Lees vooral ook tot welke ‘staff picks‘ ze komen bij Jesusfreakhideout.com.

En dan 2017

Ik ben erg benieuwd of 2017 ook muzikaal een prachtjaar wordt. Ergens denk ik dat niet niet zo als 2016 kan worden, domweg omdat bands vaak maximaal eens per twee jaar nieuwe muziek uitbrengen. Een paar titels heb ik al wel op m’n ‘wanted’ lijstje staan:

  • Project 86 – untitled
  • Demon Hunter – Outlive
  • Stavesacre – untitled
  • Being as an Ocean – Waiting for Morning to Come
  • Flatfoot 56 – Odd Boat
  • Oh, Sleeper – Bloodied//Unbowed
  • Maylene and the Sons of Disaster – V (alhoewel..)

Ik wil jullie lezers bedanken voor het lezen van m’n/deze blog(s) en ik wens jullie een mooi 2017!

Renco Schoemaker

Renco Schoemaker

Blogger at geloofsvoer.nl
Renco is 33 jaar, man van Sara en vader van Joah (5) en Lotta (2). Hij was jeugdouderling in een Nederlands Gereformeerde kerk in Zwolle. Door de week adviseert hij over informatiebeveiliging en privacy. Daarnaast mag hij graag fietsen, hardlopen, tv series kijken en bloggen met zijn zwager Lennert. Luistert tot slot graag naar harde christelijke herrie.
Renco Schoemaker

Latest posts by Renco Schoemaker (see all)

Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Elke maand onze blogs in je mailbox

copyright © geloofsvoer.nl - 2013-2018