De Linkse Kerk: goed idee, maar word je er lid van?
In deze aflevering van Geloofsvoer Gesprek bespreken Renco, Dick en Lennert (medeoprichter van geloofsvoer) een nieuw kerkelijk initiatief: de Linkse Kerk, een gemeente in Amersfoort die zich verzet tegen de toenemende invloed van rechtse politiek op het christelijk geloof.
Wat is de Linkse Kerk?
Dick bracht het onderwerp in na een artikel in de Volkskrant. De Linkse Kerk is een nieuwe christelijke gemeente die vindt dat rechtse partijen het christelijk geloof naar zich toe trekken om hun politieke agenda te legitimeren. Ze willen meer nadruk op barmhartigheid, natuur en een breder maatschappelijk verhaal — en minder op het migratiedebat. Ook verzetten ze zich tegen kapitalisme. Dick merkt op dat van oudsher links juist geassocieerd werd met religiekritiek, en dat deze groep die koppeling wil doorbreken.
Eerste reacties: scepsis en herkenning
Lennert vroeg zich allereerst af of het überhaupt een christelijke kerk was, of meer een verzamelpunt voor linkse politici. Toen dat duidelijk was, stoorde hij zich aan het karakter van een tegenbeweging. “Als dat andere niet meer bestaat, wat ben je dan nog?” Een kerk zou op zichzelf een basis moeten hebben, vindt hij. Renco nuanceerde dat: je kunt het ook omdraaien. Deze mensen zijn zó voor iets dat het onvoldoende podium krijgt in hun huidige kerk.
Dick had een ander bezwaar. De mensen in het artikel waren volgens hem weer “zelffeliciterende” types: blank, middenklasse, dertigers, allemaal gelijkgestemd. “Deze types ken ik al 40 jaar,” zei hij. Zijn punt: als je alleen met gelijkgestemden in een kerk zit, adresseer je het probleem niet echt.
Zou je er lid van worden?
Renco stelde de vraag concreet: stel dat de Linkse Kerk 500 meter verderop zou openen, zou je lid worden? Alle drie zeiden nee. Maar waarom eigenlijk? Renco worstelde daar zichtbaar mee. Hij zegt zelf dat de kerk maatschappelijk relevanter zou moeten zijn, en de Linkse Kerk doet precies dat. “Ik zet mezelf hier helemaal klem.”
Zijn verklaring: hij is bang dat de maatschappelijke agenda zou concurreren met wat hij ook waardeert in een kerkdienst — rust, stilte, eerbied. “Ik heb het gevoel dat wanneer je maatschappelijk in de voorhoede gaat opereren, mij dat ontnomen wordt. Dat de papier-prikstok net zo vanzelfsprekend wordt als de collectezak.” Het woord dat hij zocht: activistisch. Daar schrikt hij van.
Lennert zei dat het voelde alsof je “lid wordt van een karikatuur.” Dick herkende bij zichzelf dat hij alles wat met links geassocieerd wordt — kumbaya, gebreide truien, zachte standpunten — automatisch als naïef wegzet. “Misschien ben ik gewoon verhard,” gaf hij toe.
Was Jezus links?
Lennert gooide de vraag op tafel. Renco wees op Jezus’ aandacht voor zieken, armen en buitenstaanders — “dat vind ik toch meer een links uitgangspunt.” Tegelijk weigerde Lennert om Jezus in een politiek hokje te plaatsen. “Hij was een revolutionair die zich niet liet vangen in de stromingen van zijn tijd.” Dick vulde aan dat we waarschijnlijk eerst beter moeten definiëren wat links en rechts eigenlijk betekenen — maar daar was geen tijd meer voor.
Samen kerk zijn, dwars door politieke verschillen heen
Lennert sloot af met een column van Gert-Jan Segers, die beschreef hoe hij in de kerk naar links en naar rechts keek — letterlijk — en waardeerde dat mensen met verschillende politieke overtuigingen samen in één gebouw zitten. “Dat is volgens mij het ultieme,” zei Lennert. Niet je eigen bubbel opzoeken met gelijkgestemden, maar juist samen proberen handen en voeten te geven aan het geloof.
De grote vraag blijft hangen: als je vindt dat de kerk maatschappelijk relevanter moet zijn, maar je wordt geen lid van een kerk die dat probeert — wat zegt dat dan over jezelf?
Geef een reactie