Op de fiets naar de kerk — en dan samen napraten
Renco en Dick fietsen op een zondagochtend naar de Verrijzeniskerk in Zwolle, een christelijk gereformeerde gemeente. Daar ontmoeten ze Koos en Raphael, de makers van de podcast *Geloof je dat ook*. Het idee: Koos en Raphael schuiven aan in de kerkdienst van Dick, als tegenbezoek. Eerder bezochten Renco en Dick namelijk húnnen kerk — de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen.
Eerste indrukken: vol, warm en verrassend groot
Koos is meteen onder de indruk van de stroom mensen die richting de kerk loopt. Een klein meisje op de parkeerplaats vraagt hem enthousiast of hij ook naar de kerk gaat. Binnen valt de enorme ruimte op — van buiten had hij dat niet verwacht. De kerk zit al bijna vol, terwijl ze ruim op tijd zijn. Raphael reageert gemengd: hij wordt blij van zoveel mensen die samenkomen voor Jezus Christus, maar tegelijk een beetje verdrietig dat zijn eigen gemeente zoveel kleiner is. Koos deelt die emotie, al formuleert hij het anders: hij wordt er juist warm van.
Zondagse kleren en andere gewoontes
Raphael verschijnt in pak met stropdas — zijn “zondags best.” Koos heeft zich bewust aangepast en zijn pak thuisgelaten. Renco en Dick zijn casual gekleed. Dick vertelt dat hij vroeger wel zondagse kleren had, met een heel roulatiesysteem van zondag naar doordeweeks naar “bij huis.” Bij zijn eigen kinderen doet hij dat niet meer.
Muziek: meezingen, noten en dat herhalende refrein
Koos is een enthousiaste meezinger. Raphael niet — hij mist de noten die hij in zijn eigen kerk wel heeft. Zonder notenbalk durft hij niet mee te zingen. Renco herkent de kracht van samen zingen met honderden mensen tegelijk, ook als hij zelf soms moeite heeft met de herhaling in aanbiddingsliederen. Hij ziet dat die liederen een formule volgen en dat stoort hem af en toe. Dick geeft toe dat hij weet dat hij “een beetje gemanipuleerd wordt” door de opbouw van de muziek, maar dat hij er deze keer volledig in opging.
De preek: stevig, maar wat doe je ermee?
De preek gaat over het koninkrijk van God en de vraag: ben je een echte volgeling van Jezus, of loop je anoniem mee in de menigte? Raphael vindt de inhoud stevig. Hij voelt zich “een beetje onwaardig” — hij laat in zijn eigen leven echt niet alles achter zoals de discipelen deden. Maar wat hij ermee moet, blijft onduidelijk. De preek eindigt, en dan is het amen. Renco herkent dat probleem en haalt een eerdere gast aan, Danielle, die ook worstelde met de dubbele boodschap: je moet iets doen, maar alles is ook al vergeven. Dick beaamt dat de follow-up in een grote gemeente lastig is. Je kunt wel materiaal sturen naar 5000 leden, maar wie pakt dat op?
Wat neem je mee, wat breng je mee?
Renco vraagt wat Koos en Raphael zouden willen meenemen uit de Verrijzeniskerk naar hun eigen gemeente. Koos kiest de betrokkenheid van kinderen — hij is onder de indruk van de kinderen die met een microfoon op het podium staan te zingen. Raphael zou graag meerdere sprekers zien, korter en krachtiger, naar het model van een TED Talk. Andersom zou Koos het avondmaal willen introduceren in deze dienst. Hij ervaart dat als het teken van zijn verbond met God, en vindt dat de preek daar prachtig naartoe had kunnen bouwen.
Gastheer in je eigen kerk
Dick merkt dat hij anders in de dienst zit als hij gasten meeneemt. Renco herkent dat: je gaat kijken door de ogen van de ander. Dick had deze keer geluk — hij zat er lekker in, ging op in de muziek en dacht op een gegeven moment: het maakt me niet uit wat Koos en Raphael hiervan vinden, dit is gewoon een goede dienst.
Na afloop nemen ze de opname op in het kerkgebouw van Koos en Raphael, 150 meter verderop. De sfeer is ontspannen. Koos en Raphael vieren binnenkort hun 100ste aflevering. Renco en Dick zitten op tweewekelijks tempo — inhalen wordt lastig.
Geef een reactie