geloofsvoer.nl – voer voor gelovigen. Elke twee weken een blog of podcast van Dick en/of Renco. Lees en luister mee.

 

Struinen maar!

“al rondzwervend kijken of je iets van je gading kunt vinden”

De onbezorgdheid van de recente struindag van Renco staat in contrast met de afgelopen 2 jaar. Vandaag een persoonlijke blog over wat was en (weer) is.
| Renco Schoemaker |

Weet je wat volgens de Van Dale de betekenis is van struinen? “al rondzwervend kijken of je iets van je gading kunt vinden”. Dat klinkt mij aangenaam onbezorgd in de oren. Afgelopen maandag had ik een struindag: ’s morgens de wandelschoenen aan en gaan. Geen doel, bestemming of afspraak. Gewoon gaan. Mede door het prachtige weer werd het heerlijk rondzwerven in en rond de stad. Dat is wel anders geweest.

Begin 2020

In de afgelopen jaren is wel eens wat van mijn gemoed, mijn gevoelens en mijn neerslachtigheid doorgesijpeld naar blogs. Een eerste poging daartoe was in januari 2020. Over de stekende vraag ‘Hoe gaat het met je?’ waarop het antwoord steeds lastiger te veinzen werd. De veerkracht die tanende was en het gevoel afgedreven te zijn van jezelf, heel subtiel en gestaag. Met als startpunt deze trip naar Irun die heel wat pijnlijker en emotioneler was dan ik doe voorkomen in de blog. En daarop een vakantie in Italië die op enkele dagen een naar randje had. Wanneer ik nu het einde van de blog Afgedreven lees grijpt het me nog steeds aan dat een ander huilde om hoe het met míj ging.

Struinen maar!

Voorjaar 2020

Een paar maanden later had ik hulp gevonden in de vorm van een psychotherapeut. Wekelijks was daar ineens een plek voor mij om te verpozen. Te praten, pijn en verdriet te voelen en de strijd met mijzelf aan te gaan. Want een strijd was het (toen) zeker en daarom heet deze blog ook Twee walletjes en de golven. Enerzijds onderkennen dat hulp nodig is omdat het niet meer gaat zo, maar anderzijds nog maar weinig dingen anders doen. Een de spreekwoordelijke golven die over mij heen sloegen. Nu zeg ik: geduld, Renco. Erg fijn dat ik geen 10-stappenplan hoefde op te stellen of iets van die strekking. Praten, proberen, voelen en leren. Eat sleap rave repeat, maar dan beter.

Een maand later volgende de start van de blog De grenzen van mijn taal. De gehele blog kan ik alleen zelf lezen en dat blijft ook zo. Dit was een lastige tijd waarbij ik geregeld dacht: dit is gewoon hoe ik in elkaar steek: deal with it. Het wordt niet anders. Gelukkig zou later blijken dat dat een onjuiste stelling was. Na deze blog werd het online even rustig op dit onderwerp. Ik ervoer toch schroom in het etaleren van de somberheid en zwaarmoedigheid die ik ervoer. Wel verzamelde ik in die maanden de moed om mijzelf in 2021 meer tijd en ruimte te geven; niet langer van twee walletjes.

“De verschillende bezigheden zijn nu als koekjes die genoeg afstand tot elkaar hebben op de bakplaat: ze kunnen nog uitzetten, zoals ervaringen dikwijls doen, rijpend en rijzend in een warmbloedig lijf.”

Begin 2021

De keuze om in 2021 minder te gaan werken resulteerde in een vrij hoopvolle blog over de rugtas; letterlijk en als metafoor. In de alinea ‘De rugtas’ schrijf ik over ballast en het verlangen naar meer (mentale) rust “omdat doorgaan op de bestaande weg mij gaandeweg meer zicht gaf op de vermoedelijke bestemming en het plezier van die weg al langer tanende is.”. In dat jaar heb ik veel werk verzet. De rugtas werd inderdaad uitgepakt en daarbij voelde ik veel verdriet, pijn en soms opluchting en begrip. Het voorjaarsdrieluik Geld, tijd, ruimte en anderen bevat onderwerpen die ook bij de psycholoog aan de orde kwamen.

De (na)zomer en verder

Richting de zomer klaarde het op met als kers op de taart een heerlijk onbezorgde kampeervakantie zonnig Frankrijk terwijl ik fraaie muziek met jullie deelde in juli en augustus. Daarna kwam de terugval. Verschillende ingrijpende gebeurtenissen toonden mij dat het einde van de veerkracht nog steeds binnen bereik was met als gevolg een terugkeer van oud gedrag, moedeloosheid en neerslachtigheid. Dus nog ‘even’ door met de wekelijkse afspraken. In de maanden met de R erin wist ik langzaamaan de opgaande lijn te hervinden en in december kwam daar (weer) een evaluatiemoment: zijn de doelen van de behandeling bereikt? Daarvan bleef over: de woede, waarover ik op de struindag deze boeiende en zeer herkenbare podcast luisterde. Lastig onderwerp, maar ook daar wist ik in het eerste kwartaal van 2022 (voldoende) meters te maken, zogezegd.

Q1-2022

In het begin van 2022 kwam het vertrouwen dat de hulp straks niet meer nodig zou zijn. Dat de somberheid niet het laatste woord hoeft te hebben maar bestreden, of beter: voorkomen kan worden. Dat bestrijden ziet er alleen wel geheel anders uit dan twee jaar eerder. Op het moment dat ik dit schrijf moet ik denken aan een droom van enkele maanden geleden. In de droom schreef ik déze blog al. En verdomme nu schrijf ik ‘em echt. Met tranen in de ogen omdat het regelmatig zo verrekte klote was allemaal. En was is natuurlijk soms nog is. Maar ik ben niet meer van mezelf afgedreven, maar heb mezelf hervonden en herpakt. Ten dele opnieuw uitgevonden. En ik denk dat ik sterk genoeg ben.

 

Struinen

Terug naar het struinen. Door in m’n werk een moeilijke keuze gemaakt te hebben, blijft voor dat struinen meer ruimte over. Metaforisch én letterlijk: rondzwerven, wandelen en genieten van de buitenlucht. Ze gaan vaak hand in hand. Hopelijk blijvend lichter en onbezorgder. Meer tijd voor voelen.

Afgelopen twee jaar heeft mijn zoektocht in geloof steeds een grote rol gespeeld en die zal dat blijven spelen. Zoeken ligt soms dicht naast worstelen, en geloof naast ongeloof maar de paradox van geloven zal ik wel nooit doorgronden. Maar ik ben nog ik. Deels anders allicht, maar dan toch zeker ten goede. En de ónveranderlijkheid van God heeft daarbij geholpen.

Graag sluit ik af met deze tekst van Bregje Hofstede uit haar boek Slaap vatten.

De verschillende bezigheden zijn nu als koekjes die genoeg afstand tot elkaar hebben op de bakplaat: ze kunnen nog uitzetten, zoals ervaringen dikwijls doen, rijpend en rijzend in een warmbloedig lijf.

Iets meer over auteur Renco Schoemaker

Renco is ruim 35 jaar, man en vader van twee. Hij was eerder jeugdouderling in zijn gemeente in Zwolle. Hij mag graag fietsen, hardlopen, tv series kijken en bloggen. Luistert tot slot graag naar harde christelijke herrie.

Categorieën

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

copyright © geloofsvoer - 2013- - powered by YOOtheme.

volg ons   —