10. Lodge 49
Seizoen 1-2
Uitleggen waarover deze serie nu gaat qua plot is totaal kansloos. Er is, zeker in het begin, geen touw aan vast te knopen en gaandeweg kom je tot de ontdekking dat dit eigenlijk geen probleem is. De serie weet namelijk te boeien door het sterke acteerwerk van Wyatt Russell (broer ‘Dud’) en in het bijzonder Sonya Cassidy (zus ‘Liz’). Zij maken samen met het hele ensemble uit de lodge vanalles mee waarbij de vergezochtheid (bestaat dat woord?) henzelf niet ontgaat, maar de reis wordt almaar belangrijker dan de bestemming. En dan leer je personages kennen die beschadigd zijn er íets zoeken in de lodge en alhoewel ze totaal verschillend zijn, vinden ze elkaar in dat iets. Ik kan het niet uitleggen, maar het was hartverwarmend er iets van mee te krijgen op het grote scherm. En regelmatig is het nog grappig ook (vooral scènes met Liz).
9. Blinded by the Lights
Seizoen 1
Dit jaar mijn Oost-Europese HBO serie. Zelden keek ik een Poolse serie, maar ik snap nu goed waarom deze serie hoge ogen gooide in het thuisland. Zoals Golden Life dat eerder deed in Hongarije, Umbre in Roemenië en Wasteland in Tjechië. Stuk voor stuk grauwe, heiharde mafia(-achtige) series die mij heel soms doen wegkijken van het scherm. Maar ook series die sferisch even deprimerend als overtuigend en intrigerend zijn. Het is allemaal niet glad en mooi, maar geeft een inkijk in dat wat het daglicht zelden verdraagt. Blinded by the Light gaat over cocaïnedealer Kuba die een afgestompt leven lijdt en langzaamaan de grip over zijn leven (en business) verliest. Mono- en dialogen zijn vaak zo echt dat ik vermoed dat niet alles gescript is. Zowel zijn drugsbaas Jacek als ‘invader’ Dario zijn zeer overtuigend evenals de vele nacht(club)scènes.
8. Station Eleven
Seizoen 1
Nog een HBO serie en wel een vreemde, mag ik zeggen. Het ‘hoesje’ (de cover) nodigde me niet direct uit tot kijken en de samenvatting en trailer evenmin. Maar vorig jaar landde deze serie in zoveel lijstjes dat ik hem alsnog een kans gaf. Dit is één in het genre van het prachtige The Leftovers; over de nasleep van een zeer ingrijpende gebeurtenis. Over wat dat met mensen doet en hoe er dan nog verbinding kan ontstaan. Station Eleven kabbelt, bevat veel dialogen en zet de kracht van kunst centraal. Soms is het spannend, vaak hangt er wat in de lucht. Nee, een veilig bestaan hebben de leden van het ‘Travelling Symphony’ geenszins. Kirsten (Mackenzie Davis) zet een glansrol neer dus des te meer overweeg ik voor 2024 AMC’s Halt and Catch Fire te kijken. Kijk deze serie voor de hoop die er zelfs is in een post-apocalyptische wereld.
7. We Are Who We Are
Seizoen 1
Sorry, wéér HBO. En ook weer één die ik keek omwille van de lovende recensies. Oké oké, ook omdat (bijna) iedere HBO dramaserie vroeg of laat een serieuze kijkpoging van mij krijgt. Maar wat een mooie coming-of-age serie is dit. Prachtig in beeld gebracht en voorzien van muziek die het geheel (nog) meer tot leven brengt. Wauw. Een wees gerust; er gebeurt ook nog voldoende. Arrogante Fraser raakt bevriend met Caitlin op de legerbasis waar ze beide wonen. Cloë Sevigny speelt zijn moeder en samen verbeelden ze toch wel één van de meest (subtiel) verontrustende moeder-zoon relaties die ik zag. Caitlin is onderdeel van een vriendengroep waar de excentrieke Fraser maar niet echt onderdeel van wordt. Daarbij speelt ook de zoektocht naar gender en identiteit een grote rol. De aflevering in een leegstaande Russische villa blijft me altijd bij.
6. Babylon Berlin
Seizoen 4
Eentje die al meerdere keren nét niet in de lijst belandde, maar nu dan toch. Babylon Berlin is een zeer succesvolle én dure Duitse serie die zich afspeelt in de jaren ‘20 en ’30 met een plot rondom vormen van misdaad tegen de achtergrond van de ten onder gaande Weimarrepubliek. Maar vooral zit Babylon Berlin ook dit vierde seizoen weer (prop)vol met muziek. Nooit eerder zag ik een dansmarathon op TV, maar sindsdien krijg ik ‘Ein Tag Wie Gold’ niet meer uit mijn hoofd en dat bedoel ik louter als compliment. Volker Bruch is weer sterk als Gereon, maar de eer gaat vooral naar de mooie en getalenteerde Liv Lisa Fries die Charlotte Ritter constant laat laveren tussen volwassen verantwoordelijk en de naïeve onschuld zelve. Ook Herr Kartelbach en Fraulein Behnke zijn weer van de partij. Ik zie uit naar het vijfde en laatste seizoen.
5. The Last of Us
Seizoen 1
Bij dergelijke grote HBO producties ben ik voorbereid op een teleurstelling. Alsof een serie de verwachtingen – die naar grote hoogtes worden gebracht – nooit zal kunnen waarmaken. The Last of Us zal nog meer moeten (gaan) bieden om zich te kunnen meten met ‘de groten’, maar dit eerste seizoen wist me goed te pakken, ondanks de zombies. Het spel speelde ik lang geleden eens en ik reken mezelf zeker niet tot de puristen op dat gebied. Genoten heb ik van het vele geld dat beschikbaar was voor prachtige beelden van verlaten stadsdelen en de casting vond ik sterk. Nick Offerman heeft zichzelf op komisch gebied onsterfelijk gemaakt in Parks & Rec, maar die ene aflevering waarin hij Bill vertolkt ontroerde me zeer. Laat onverlet dat ik als kijker ook goed overweg kon met Bella Ramsey als Ellie en Pedro Pascal als Joel.
4. Five Days at Memorial
Seizoen 1
Voor het eerst een Apple TV+ productie in mijn lijst (en verderop nog twee). Seriekijken is thuis ook een compromis; mijn vrouw houdt wel van een ziekenhuisserie, maar ik niet van dat immense soapgehalte. Na het indrukwekkende Treme leek mij een ziekenhuisserie in de nadagen van de orkaan Katrina een verdedigbaar midden. Natuurlijk, de viool ter emoties speelt overuren maar toch zat ik er al snel helemaal in. Inclusief ongeloof en woede. Regelmatig word je bij de lurven gepakt door de onwaarschijnlijk moeilijke morele en ethische afwegingen die gemaakt moeten worden in onmogelijke omstandigheden. Het zijn de erbarmelijke omstandigheden die maken dat je begrip krijgt en houdt voor keuzes, ook wanneer die nadien worden bevraagd. De tomeloze inzet van medewerkers voor hun patiënten laat je niet onberoerd.
3. Happy Valley
Seizoen 3
Lang wachten was het wel, op het derde en laatste seizoen. Nog één keer kruipt Sarah Lancashire in de rol van Catherine Cawood en kruipt James Norton als Tommy Lee Royce onder haar huid. Kleinzoon Ryan is wat vlak, maar zus Clare (ja, Siophan Finneran uit Time!) compenseert dat ruimschoots. Qua verhaallijn is het duidelijk dat we naar een climax toewerken en het is precies die climax dat dit seizoen in de top 3 landt. Het wordt nergens goedkoop of vergezocht en in plaats daarvan komt alles tussen Tommy en Catherine voorbij een slotscène waarin het acteertalent van het scherm spat. Want Tommy is verantwoordelijk voor de dood van Catherine’s dochter Becky zoals we weten uit eerdere seizoenen. En het lukt haar maar niet kleinzoon Ryan weg te houden bij zijn biologische vader en dus is een confrontatie onvermijdelijk. Zeker kijken.