De naam van de podcast is natuurlijk niet toevallig gekozen. Onze insteek was een ontspannen gesprek over inhoudelijke (geloofs)zaken. Daarbij probeer ik zo eerlijk mogelijk te zijn en daarover vrij te praten tijdens de opname is de afgelopen jaren wel makkelijker geworden. Leuker zelfs. Waar komt dat door? Daar heb ik over nagedacht en ik wil daar een aantal dingen over zeggen.

Allereerst ben ik gaan ervaren dat er (nog?) geen ‘downside’ is aan eerlijk zijn, ook als dat betekent dat je dingen zegt of toegeeft die spannend zijn. Luisteraars kunnen er van alles bij denken, van alles over mij denken. Daarvoor ben ik niet ongevoelig, maar aanvankelijk was ik wel bezig met de vraag: wat zou iemand nu over mij(n geloof) denken? Als ik toegeef dat bidden een heel andere en schrale invulling heeft gekregen na het (over)lijden van mijn moeder, wat vinden christenen daarvan? Niet veel, denk ik. Een les in bescheidenheid?

Daarnaast ben ik zelf ouder geworden en is mijn geloof stevig verankerd in wie ik ben, wat mij drijft en welke keuzes ik maak in het leven. Dat klinkt veel vromer dan ik het bedoel. Het gaat er meer om dat ik door de jaren heen heb ontdekt waar mijn geloofsgrenzen liggen. Soms verkende ik de andere kant van zo’n grens en leidde dat tot het verleggen van een grens. Andere keren keerde ik terug op mijn schreden. De podcast heeft me daar zeker bij geholpen, omdat je jezelf dwingt je (veranderende) gedachten en overtuigingen hardop uit te spreken, wetende dat het daarna online komt. Hoe dan ook, hoe mijn geloof nu is, is niet volatiel (meer).

Verder is een normale manier van praten erg belangrijk voor me. Ook of juist als het om mijn geloof gaat. Wars ben ik van kerktaal buiten de kerk – we moeten daar harder ons best doen richting anderen. Jezelf en anderen opnemen in een podcast maakt je heel bewust van de taal die je gebruikt. Het gaat niet alleen over wat je wel of niet zegt, maar ook om hoe je dat dan zegt. Nu is daar zeker nog ruimte voor verbetering, maar de podcast heeft mij wel zelfvertrouwen gegeven dat ik prima een geloofsgesprek kan voeren met een niet-gelovige, omdat mijn taal dat niet (meer) in de weg staat.

En ja, podcasten is ook leuk! Alles wat je leuk vindt, gaat zoveel makkelijker. Natuurlijk ís niet alles leuk, maar je kunt er wel voor kiezen op een voor jou leuke manier met je geloof bezig te zijn. Voorheen was dat voor mij lezen, maar dat is vervangen door gesprekken voeren. Het moet nog steeds ergens over gaan, maar ik ben benieuwd naar de uitwerking daarvan in iemands waarneembare leven. Ik leerde eens van iemand dat dit fenomenologie heet (zie kader). Graag mag ik de kerk bezoeken en daarom hoor je ons dit seizoen van geloofsvoer gesprek ook andere kerken bezoeken. Van leuk kom je vrij snel bij enthousiasme en dát is aanstekelijk, meen ik.