geloofsvoer.nl – voer voor gelovigen. Elke twee weken een blog van Dick of Renco. Lees en leer met ons mee.

The Revenant. Rauw.

| Renco Schoemaker | | 2 reacties
Lees meer over de nieuwe film van Alejandro G. Iñárritu met Leonardo DiCaprio als avonturier en pelshandelaar Hugh Glass. Een indrukwekkende en rauwe beleving.

Zelden kocht ik een kaartje voor een film zo ver van tevoren. Bij het lezen van de Fraterhuis programmering voor januari, nog vóór de uitreiking van de Golden Globes, besloot ik direct naar de nieuwe film van Alejandro G. Iñárritu te gaan. De première was op 28 januari en op vrijdagavond 29 januari 21:15 startte het 2,5u durende avontuur op de voorste rij in een volle filmzaal. De hoofdrol is voor Leonardo DiCaprio die we gepijnigd zien fronzen, brommen en voortbewegen. En dat levert mooi plaatjes op. En nog veel meer.

Iñárritu

Ik maakte kennis met regisseur Iñárritu bij het zien van de film 21 Grams. Een film die ik niet direct in 2003 zag, maar jaren later. Moest even over de drempel heen dat het gewicht van de ziel centraal leek te staan. Achteraf bezien erg bekrompen en inmiddels prijkt de film in mijn top 10 aller tijden. Later zag ik ook de voorloper op 21 Grams, Amores Perros. Ook die film maakte indruk, alhoewel minder. Het slotstuk van zijn trilogie aan mozaïekfilms, Babel, viel me helaas tegen.

Lees hier meer over wat een mozaïekfilm is, maar denk aan de film Crash en je hebt het. Crash regisseur Paul Haggis maakte trouwens ook een aantal goede films en recent ook de alom geprezen HBO miniserie ‘Show me a Hero‘.  Dat terzijde. De Iñárritu films Biutiful uit 2010 en Birdman uit 2014 heb ik vooralsnog aan me voorbij laten gaan. Eerstgenoemde is helemaal langs me heen gegaan en Birdman staat nog op de ‘to watch’ lijst. En toen was daar dus The Revenant!

DiCaprio

Nog nooit won Leonardo DiCaprio een oscar. Hopelijk komt daar met deze film verandering in. The Revenant scoorde in ieder geval al flink op de Golden Globes, inclusief de felbegeerde ‘best motion picture – drama’ en de ‘best performance by an actor in a motion picture – drama’ voor DiCaprio. Hij speelt in deze film de rol van avonturier en pelshandelaar Hugh Glass. Onwaarschijnlijk, maar waar: de film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Alhoewel hij nauwelijks spreekt in deze film, weet hij met zijn gezichtsuitdrukking goed duidelijk te maken wat hij voelt. Plus wat grommen en brommen.

Beer scene

Alhoewel ik de openingsscène van de film al erg indrukwekkend vond, niet in de laatste plaats door het geweldige camerawerk, overtreft de scene waarin Glass wordt aangevallen door een beer. Niet eerder zag ik trucage van zo’n hoog niveau. Je wéét dat het geen echte beer is, maar wat je ziet is toch zeker een echt beer. De camera zit er zo kort op dat het scherm beslaat als de beer uitademt. Een trucje dat we verderop in de film nog een enkele keer tegenkomen. Je kan bijna niet anders dan op het puntje van je stoel zitten. Een enigszins sterke maag helpt overigens ook. De manschappen van Glass laten hem op een zeker moment achter voor dood. Tom Hardy vertolkt John Fitzgerald met verve en brengt de film goed in balans.

Wraak

Wat ‘rest’ is een lange tocht door de werkelijk prachtige wildernis. Rauw, echt, en zonder opsmuk. Daarmee wil ik zeggen: niet alleen fraaie plaatjes, maar ook aandacht voor de onvergeeflijkheid van de wildernis. Het weerhoudt Glass er niet van stukje bij beetje op te knappen en zijn vendetta vol wilskracht voort te zetten. Dat gaat zeker niet zonder slag of stoot. Neem bijvoorbeeld de scene nabij de klif en de boomtoppen, waar wederom het camerawerk indruk maakt (naast spanning van de scene). Alhoewel de film niet doordrenkt is van wraak, gaat het in het laatste deel hier wel veelal over. De onvermijdelijke confrontatie tussen Glass en Fitzgerald.

Slot

De ‘echtheid’ van de film, evenals de rauwheid zijn overtuigend. Geen moment dommelde ik weg alhoewel het tijdstip zich daar wel voor zou hebben geleend. Het acteerwerk van DiCaprio en Hardy is bijzonder sterk en er is uitsluitend gefilmd met natuurlicht op locaties in Canada en Argentinië. Wat betreft het slot kan ik het eens zijn met NRC recensist Coen van Zwol als hij schrijft:

Als Glass’ helletocht eindigt en warm bloed door de sneeuw smelt, rest leegte. Dat ervoer ik als anticlimax, maar nu zie ik het anders. Moet wraak in triomf eindigen? Of met een eenzame pelsjager die voor de vraag staat waarvoor hij nu dan nog leeft?

Een film die indruk maakt, een sterke maag vereist bij enkele scenes en je tot slot doet nadenken over wat (langgekoesterde) wraak en woede een mens nu werkelijk brengt.

Vorige blog
Volgende blog

Renco Schoemaker
Laatste blogs van Renco Schoemaker (see all)

Reacties (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

copyright © geloofsvoer.nl - 2013-2020