Het boek opent meteen heftig: de auteur staat op een mooie lentedag aan het graf van zijn 5-jarige dochter, twaalf jaar geleden gestorven aan kanker. Dit graf ligt bij een kerk, de kerk van de schrijver, waar hij eveneens pastor is.

Job wordt ook meteen geïntroduceerd als gesprekspartner, waar net zo tegen gesproken wordt als ware het een persoon van vlees en bloed in het hier en nu, maar wel de Job met de welbekende bagage, historie van ellende, die hij over zich kreeg uitgestort.

Na een beschrijving van de huidige ‘wrede schepping’ en de oorsprong van de zondeval volgt onderstaande tekst:

“Maar vooruit, zelfs al zou ik dit helemaal niet goed zien en al zou werkelijk door de ongehoorzaamheid van Adam en Eva al deze ellende in de wereld zijn gekomen, dan nóg heb ik zo mijn vragen.

In dat geval vraag ik me af of die straf die ons is opgelegd wel overeenkomt met de zonde die we gedaan hebben. Ja, ik weet het wel, dat klinkt behoorlijk opstandig, misschien zelfs behoorlijk eigenwijs, maar ik waag het erop, ik doe het jou aan mijn zijde, Job. Per slot van rekening heb ik uitgerekend van jou geleerd om niet alles voor zoete koek te slikken wat vrome theologen je op de mouw willen  spelden. Het zal allemaal wel heel goed en geestelijk zijn bedoeld, maar ik kan mijn hart er niet in mee krijgen. Ik zou in elk geval protesteren tegen de onrechtvaardigheid die er in zoveel ellende op aarde te vinden is. Waar hebben dieren het toch aan te danken dat ze uitgekleed en opgevreten worden? Aan ónze zonden? Aan dat wat wij ménsen verkeerd hebben gedaan? Maar moet ik werkelijk geloven dat de rechtvaardige Schepper de dieren straft om wat wij mensen verkeerd hebben gedaan? Ik heb er moeite mee dat te geloven. En zeg dan niet al te rap dat het maar tijdelijk is en in de eeuwigheid allemaal wel weer terecht zal komen, want dan zeg ik het H.S. Versnel na: ‘Vooralsnog heeft het mij te veel weg van een door een ongediplomeerd architect gebouwd huis, dat weliswaar leuk oogt, maar overigens kiert, lekt en verzakt, doch waarvan de makelaar meedeelt dat het op den duur allemaal vanzelf overgaat.’

Hoe je het ook wendt of keert, uiteindelijk kom je altijd weer bij die laatste, alles overheersende vraag: waarom heeft de Architect niet direct al  gezorgd voor een betere constructie? Hij had toch kunnen weten dat dit plan niet aan de verwachtingen zou beantwoorden? En, hoe dan ook, ik blijf het onbegrijpelijk vinden dat om onze ongehoorzaamheid er zulke loodzware straffen opgelegd zouden moeten worden. Dan vraag ik me af: Kon het een onsje minder?” (p. 17-18)