De band Spoken zag ik slechts één keer live en dat was op een kaasboerderij nabij Bennekom waar we Hertog Jan bier dronken uit flesjes. Blijft een mooie anekdote. In 2003 kwamen ze bij mij op de radar toen ze tekenden bij label Tooth & Nail Records. Het zou echter nog tien jaar duren voordat we echte vrienden werden. Het album Illusion uit 2013 staat nog steeds regelmatig op en dat zie je bijv. aan lyric post Shadow over Me. Daarna werd het meer ‘poppy’ met albums Breathe Again (2015) en IX (2017). Zeven jaar zou de opvolger op zich laten wachten. Maar oh boy: wát een heerlijk hard-rock album met metalrandje. Die rif in het nummer Reflection alleen al verdiende deze lyric post. Drijvende kracht achter de band is oprichter en zanger Matt Baird. Ook hij heeft een indrukwekkend stembereik: hij zingt én schreeuw mooi waardoor een tweede zanger overbodig is. En de gitaren hè. Die krijgen lekker veel aandacht in de mix (productie van het album), maar ook in speeltijd. En het mag regelmatig lekker hard; vooral op het einde van een nummer. Echoes, Hourglass, In the Dark, The End of Time en afsluiter Be There eindigen met hard gitaarwerk en ik geniet met volle teugen. Keer op keer. Be There biedt tekstueel ook iets om op te kauwen: You said you’d always be there.

Een album eindigt niet in de lijstje als een band één of enkele dingen goed doet. Het geheel moet natuurlijk goed overeind blijven en genoeg (variatie) bieden. Met Matt’s stembereik zit dat wel goed. Awaken Me is wat langzamer terwijl Buried of 2:30 zelf even metal-ish wordt qua gitaarstemming. Let the War begin is een nummer dat niet boven het maaiveld uitkomt, maar met ballad Neven Look Away is het even ademhalen. Future is bijna bezwerend en Sleeper introduceert nog Demon Hunter’s Ryan Clarke als gast. Korn’s Brian ‘Head’ Welch was al te horen in Anymore. Hij is tevens eigenaar van het label: XOVR Records. Hoe dan ook, dat Spoken na bijna 30 jaar nog dit album maakte, verraste mij totaal. Reflection-riffs!