10. Peaky Blinders
Seizoen 6
Alhoewel ik Peaky Blinders door de jaren heen met plezier keek, landde ‘ie nooit eerder in mijn eindejaarslijst. Dat vond ik onterecht en daarom nu wel (nipt). Het is veel stijl boven inhoud, maar in het zesde seizoen kwam daar wat mij betreft verandering in toen alles bij elkaar kwam in de finale zoektocht van Tommy (Cillian Murphy). De schermtijd van andere personages kwam daaronder te lijden, maar ik was helemaal aan boord. De kostuums, de props, de cinematografie; het klopt allemaal. Tommy komt natuurlijk weer in de problemen vanuit verschillende kanten door zijn ongeremde ambitie, of beter: megalomanie. Als kijker smacht je weer naar een gelikte alles-in-één-oplossing. Maar komt die nu ook weer?
9. Our Boys
Seizoen 1
Toegeven, deze stond al een tijdje op de to-watch list. Ik keek ‘em direct na de Israëlisch serie Valley of Tears die deze lijst net niet haalde. Na Our Boys keek ik Unorthodox maar ook die haalde het niet hier. Maar HBO’s Our Boys dus wél. Centraal staat de moord op een Palestijnse jongen in 2014 en de daaropvolgende moord op drie Joodse jongens. Dit brengt de spanningen tussen Joden en Palestijnen (o ja, kijk ook Mo!) op een ongekend hoog niveau. De voertaal is gelukkig níet Engels, maar logischerwijs Hebreeuws en Arabisch. Ik vond vooral de rollen van Simon (Shlomi Elkabetz) en Avishay (Adam Gabay) de serie dragen, maar ook de ogen van vader Hussein Abu Khdeir (Johnny Arbid) voegden diepte toe (i.t.t. de moeder).
8. Informer
Seizoen 1
Volgens mij tipte Dick mij lang gelezen eens op deze serie, net als Patrick Melrose eerder. Beide bleken goede tips. Informer is spannend, zeer spannend. Acteurs Paddy Considine (Peaky Blinders, The Third Day), Bel Powley (Everything I Know About Love, The Morning Show) en nieuwkomer Nabhaan Rizwan (Station Eleven, Industry) zijn aan elkaar gewaagd. Ze zetten met een goed geschreven script een (hels) avontuur neer waarbij het goed opletten is. De Britten maken vrij veel wat dit soort spannende politie(thriller)series, maar deze ging onder m’n huid zitten, in a good way. De wereld van de informanten is een verraderlijke en Shar (Rizwan) zakt er in weg. Als kijker heb je dat al eerder in de gaten dan hemzelf. Lafheid zit in ons allen.
7. Time
Seizoen 1
Acteur Sean Bean is internationaal vooral bekend als Ned Stark in zijn te korte bestaan in Game of Thrones. Maar ik was vooral onder de indruk van zijn ingetogen rol als priester in de serie Broken. In Time tapt hij uit datzelfde getormenteerde vaatje én heeft hij als tegenspeler de immer sterke Stephen Graham (Al Capone, John Corbett). Beide spelen ze zeer overtuigende rollen als resp. Mark Cobden en Eric McNally. De eerste gevangene en de tweede gevangenbewaarder. Mark krijgt het zwaar te verduren, maar in zijn omgang met tegenslag wint hij het respect (en de bewondering?) van Eric. Nergens ligt het er dik bovenop, nergens wordt het cheesy. Het is vooral errug goed (bloopers, anyone?). Slechts drie episodes.
6. The Responder
Seizoen 1
Martin Freeman landde eerder in mijn lijst via Sherlock en op dit moment kijk ik Breeders. Daartussen was de eer aan The Responder na voorgangers Fargo en zelfs The Office. In deze vijfdelige miniserie speelt hij politieagent Chris Carson die constant ‘on edge’ is tijdens en na zijn nachtdiensten. Freeman deed dat al met succes als vader Paul in Breeders, maar als Carson is hij fenomenaal. Het is een zware zit waarin de catharsis simpelweg niet lijkt te komen en als ‘ie komt is het zeer bescheiden. Dit is een rauwe, harde en soms zeer spannende serie. Alhoewel zijn moeder stelt dat ‘Everyone matters’ meent hij zelf ‘They really don’t’ en je begrijpt volkomen waarom hij dat zegt.
5. My Brilliant Friend
Seizoen 3
Jaja, alweer deze serie in mijn eindejaarslijst. Voor mij klikt alles nog steeds goed in dit Italiaanse, meeslepende coming-of-age drama tussen Lila en Lenù. Inmiddels zijn ze in de 20 en is de kloof tussen hen vergroot: Lenù vertrok immers uit Napels en werd een succesvol schrijver terwijl Lila bleef en zwaar werk verricht in de lokale vleesfabriek. De levensfase is duidelijk aders – er komen kinderen bij – maar de onderlinge liefde, afgunst en schaamte zijn onverminderd aanwezig. Vooral Lila is heerlijk fel, (juist) ook tegen de dromerige Lenù. Actrices Margherita Mazzucco en Gaia Girace zijn met succes ouder gemaakt, maar de rek is er uit. In het 4e en laatste seizoen komen er nieuwe acteurs. En die muziek en taal hè!
4. This is Going to Hurt
Seizoen 1
Series met Ben Whishaw mag ik graag kijken. Dat zijn er niet zoveel, maar na The Hour en Fargo is hij op een of andere manier blijven hangen. AMC levert met This is Going to Hurt een zeer origineel en aangrijpend (ziekenhuis)drama af waarin Whishaw dokter Adam Kay vertolkt. De serie is gebaseerd op de memoirs van de echte Adam Kay. De serie toont de armoedigheid en gebrekkigheid van de NHS, maar dit punt is niet dominant. Dat is de slopende vermoeidheid die resulteert in fouten. Fouten die Adam direct al in aflevering één maakt en gaandeweg zijn gemoed verzwaren. Daar komt bij dat hij naast kundig ook een pestkop is, zeker tegen Shruti. Het emotionele einde zal je niet onberoerd laten.
3. Borgen
Seizoen 4
Borgen seizoen 1 t/m 3 waren goed, erg goed. Op zich jammer dat de serie stopte, maar anderzijds is de vraag of een vierde seizoen 10 jaar later dan een goed idee is… Daar kan ik kort en duidelijk over zijn: ja! Brigitte Nyborg wordt andermaal met verve gespeeld door Sidse Babett Knudsen. Een prettig weerzien was het ook met rollen Katrine, Torben, maar bovenal met nieuwkomer Asger die gespeeld wordt door Mikkel Boe Folsgaard die ik eerder zag schitteren in het o zo mooie, en eveneens Deense Arvingerne (The Legacy). Borgen ‘Power & Glory’ levert wederom een actueel, spannend politiek spektakel af waarin Brigitte het vak van politiek bedrijven (ook wel: konkelen) nog niet verleerd is. Knap!
2. Dopesick
Seizoen 1
Dopesick wist mij (en vrouwlief) onverwachts enorm te boeien. Het verhaal van de opioïdencrisis na de (op)komst van het gepatenteerde, verslavende OxyContin is weliswaar schokkend, maar het is vooral de wijze waarop het verteld wordt die zeer boeit. Michael Keaton speelt een prachtrol als Dr. Finnix, maar ook Peter Sarsgaard en Kaitlyn Dever (Unbelievable) verdienen credits. En Michael Stuhlbarg zet (weer) een fraai personage neer. Zijn onverschilligheid is ‘infuriating’ bij gebrek aan een goed Nederlands woord. Langs meerdere lijnen ontvouwt zich een spannend verhaal met vooral zeer veel verliezers (doden). Het zal je niet onberoerd laten. Hulu levert een overtuigend drama dat goed is voor een 2e plaats.
