Christelijke influencers: inspiratie of lege content?
In deze aflevering van Geloofsvoer Gesprek bespreken Renco, Dick en Lennert een artikel over christelijke influencers op social media. Dick bracht het onderwerp in na het lezen van een stuk over jongeren (en een oudere predikant) die dagelijks content maken over hun geloof — van Bijbellezingen tot merchandise met “Ik houd van Jezus”. Zijn vraag: is dit een nieuwe, effectieve vorm van evangeliseren?
Renco’s scepsis over de vorm
Renco is uitgesproken kritisch over het fenomeen. Zijn bezwaar zit bij de vorm. Als je dagelijks content moet produceren over je geloof, als dat je digitale identiteit wordt en je reden van bestaan op het platform, dan is dat volgens hem niet oprecht te houden. De zogenaamde spontaniteit en authenticiteit van al die filmpjes — hij gelooft er niet in. Het is geregisseerd, het bedient het algoritme en de volgers. En daarmee is het per definitie niet duurzaam: over twee jaar is er weer een ander onderwerp om over te vloggen.
Dick duwt terug
Dick neemt bewust een tegengeluid. Hij wijst erop dat kerken al jaren roepen dat geloof niet alleen op zondag hoort te leven. Deze influencers doen precies dat: ze laten zien hoe geloof er doordeweeks uitziet. Waarom zou dat minder waard zijn dan wat Kees Kraayenoord doet met Mozaïek, of wat een predikant vanaf het podium brengt? Die regisseren hun presentatie ook. Dick vindt dat Renco te snel diskwalificeert op basis van de vorm, terwijl de inhoud en de impact op volgers oprecht zouden kunnen zijn.
Lennert zoekt het midden
Lennert herkent Renco’s scepsis, maar deelt die niet volledig. Hij denkt dat frequentie juist kan helpen: hoe vaker je filmt, hoe natuurlijker het kan worden. Wel ziet hij een concreet gevaar in het verdienmodel. Op het moment dat likes en inkomsten gaan sturen wat je maakt, ga je het algoritme bedienen in plaats van je publiek. Extreme of polariserende content scoort goed — en dat kan ook op christelijk gebied scheef groeien. Tegelijk vindt Lennert het een gemiste kans als er op social media geen christelijk geluid te horen zou zijn. Hij zou het mooi vinden als er gewoon christenen tussen de grote influencers zitten.
De rol van ouders en wenkbrauwen
Het gesprek verschuift naar de eigen kinderen. Lennerts vrouw heeft hun tieners verplicht een aantal christelijke kanalen te volgen, zoals Beam. Enthousiast zijn ze er niet over geworden. Renco geeft toe dat als zijn zoon via zo’n influencer geraakt zou worden door geloof, hij zijn scepsis zou inslikken en gewoon blij zou zijn. Dick prikt daar doorheen: Renco’s kinderen vangen zijn afkeer van influencers al op aan de stand van zijn wenkbrauwen, waardoor ze het misschien niet eens proberen. Dat is jammer, vindt Dick.
De plottwist: Renco vlogt zelf
Het gesprek krijgt een komische wending als blijkt dat Renco zelf ook vlogt. Hij filmt zichzelf in het bos met een gimbal, zoekt bewust plekken waar niemand hem ziet, en heeft daar eerlijk over geschreven. Hij erkent dat zijn eigen videocontent ook niet duurzaam is, maar vindt het format interessant om mee te experimenteren. Het verschil met de influencers die hij bekritiseert? Hij heeft geen volgers en voelt dus geen druk van het algoritme. “Dat probleem heb ik nog niet,” grapt hij.
Vergeving vragen als vast punt
Aan het eind deelt Renco een mooie gewoonte uit kerkenraadsvergaderingen: vlak voor het slotgebed is er een ronde waarin deelnemers kunnen zeggen waar ze spijt van hebben. Dick kent dat helemaal niet uit zijn eigen kerkelijke ervaring. Lennert oppert het als nieuw rubriekje voor de podcast — gezien de scherpe uitspraken die ze soms doen. Renco lacht, maar geeft toe: “Ik heb het warm gekregen van dit gesprek.”