Sharon van Etten haalde al eens eerder mijn jaarlijst en flikt het ook dit jaar weer. Ditmaal met medewerking van haar hele band. In plaats van een solo act, werd het gehele maakproces een groepsgebeuren, dus niet meer alleen begeleiden, maar ook daadwerkelijk meedoen van begin tot einde, vandaar de toevoeging …& The Attachment Theory. En het album laat prachtig team-/bandwerk horen!
Dit album bevatte een paar heerlijke singles (Trouble, Idiot Box), maar over de gehele linie is het materiaal sterk. En een album wat weinig tot geen inzakkers heeft is bij voorbaat al een serieus kandidaat voor mijn lijst, en dat gebeurt dus ook hier weer. Dat deze samenwerking de komende jaren maar meer van zulke smaakvolle vruchten mag afwerpen! Deze fan zit alvast op de eerste rij.

Dé ontdekking van het jaar. Tot mij gekomen in een Track of the week-item van de Volkskrant, waar ik hun eerste single van het nieuwe album hoorde. Dit was het nummer Never Enough van de gelijknamige plaat, met bovendien een stoere clip. Heerlijk sound, lekkere riffs, toffe uitstraling, veel energie, goede zangstem: ik was meteen verkocht. Live heb ik ze ook mogen meemaken in Duitsland en de live beelden die ik online al gezien had, werden met gemak waargemaakt. Deze band bestaat bij gratie van hun interactie met het publiek en die liefde is wederzijds bleek wel, met name tijdens de set afsluiter en publieksfavoriet Birds. Met terugwerkende kracht een schande dat ik ze nog niet eerder ben tegengekomen. Oude fans noemen dit album een sell-out, omdat de vroegere hardcore invloeden wat naar beneden zijn gebracht, maar voor mij bleek juist die bredere bekendheid dé kennismaking met de band. En juist de kennismaking met dit album maakt nieuwsgierig naar hun oudere werk: win, win, zou ik zeggen.

Ooit nog als Kate Tempest in mijn jaarlijst gekomen, maar de transitie is voltooid, Kate werd Kae. Inclusief de zwaardere stem in de zanglijnen. Maar wat maakt het uit, de teksten en muziek zijn er niet minder om, sterker nog: ik vind dit zijn beste album, ondanks het gemis van een nummer als Salt Coast. De teksten zijn weer om van te smullen, ook al behandelen ze pittige thema’s als identiteit, discriminatie of liefde, maar altijd is de boodschap gericht op hoop.
Ook Kae heb ik live gezien, volgens mij wel een rode draad in mijn eindejaarlijstjes keuze: de toevoeging van de live ervaring boven op een grijsgedraaid album, dan wordt 1+1=3.

Zowaar weer overlap met Renco’s lijst, het moet niet gekker worden. We groeien in de jaren naar elkaar toe lijkt wel. Ik had zelfs Thrice nog op mijn longlist staan, maar die heeft de lijst uiteindelijk niet gehaald.
La Dispute vertelt per nummer een mini roman. Dat klinkt als een hele zit, en dat is het soms ook, maar de beloning is vrijwel altijd daar. Je wordt moeiteloos meegenomen door Jordan Dreyer in de meest intieme of juiste abstracte verhalen. Ik ben geen liedteksten uitpluizer, maar in dit geval zou ik toch aanraden om de teksten binnen handbereik te hebben. Prachtige miniatuurtjes zijn het, die per luisterbeurt ook nog eens aan kracht winnen. Unieke band, absolute klasse.

Adrianne Lenker en band flikken het ook weer, de zoveelste usual suspect in deze lijst. Bands die continu kwaliteit leveren, erg knap. Zo ook Big Thief: je zet het album op en je wordt meteen meegesleept door kwaliteit. Kwaliteit in tekst, spel, zang, instrumentatie en bovenal sfeer. Zoals eerder gezegd ben ik niet per se van de muziekteksten, maar des te gevoeliger voor sfeer. Persoonlijk zou je kunnen zeggen, maar vaak blijken geliefde albums van mij geliefde albums van velen, dus persoonlijk kan ook universeel zijn. Ontstaan tijdens een aantal jamsessies wil het verhaal. Als dat zulke organische, kleurrijke, vrolijk makende muziek oplevert dan zal Big Thief nog vele keren terugkomen in mijn eindejaarslijsten.

Een debuutalbum om van te smullen. En Nederlands! Altijd leuk om dat ook nog te benoemen. Deze band beroert allerlei elementen waarvoor je mij s’ nachts wel mag wakker maken: geluidsmuren, shoegaze, gitaarsolo’s. En deze ingrediënten gooien ze niet in één keer in de muzikale pan, nee, ze kiezen telkens weer voor die goede, rustige opbouw. Een opbouw die van zichzelf als spannend, maar als de climax dan volgt is het extra genieten. Heerlijk om al die afzonderlijke elementen te horen, maar ze óók samen horen te vallen. Wat een debuut, dat smaakt zeker naar meer. En ik wil ze zeker ook eens live ervaren, want daar lijkt deze muziek namelijk voor gemaakt te zijn!

Bon Iver, terug van weggeweest, althans voor mij. Justin Vernon bleef jarenlang wel op mijn radar staan, maar dan meer als het enigma ‘grote indie artiest’, dan dat ik naar zijn muziek luisterde. Sinds debuut Forever Emma, Forever Ago bewoog Bon Iver zich steeds meer van akoestisch klinkende nummers naar abstract geluidsexperimenten. Waarbij overigens de goede liedjes altijd wel onder de gruis en ruis waar te nemen waren, maar daar moest je, wat mij betreft, té veel je best voor doen. Het is dan minder verrassend dat mijn voorliefde voor die eerste periode, waarop dit nieuwe album teruggrijpt (met name in de eerste helft, SABLE) in mijn lijst belandt. Return to form dus: veel ruimte (voor emotie), directheid, weinig moeilijkdoenerij. Al sluipt er toch altijd weer iets ‘moeilijk’ in: die onnodige tweedeling binnen het album, SABLe (roots, nostalgisch) en fABLE (experimenteel, hoopvol) maar soit. SABLE, fABLE is nacht en dag, winter en zomer, huilen in een hoekje en wandelen aan het strand, schreef OOR mooi beschrijvend. En precies die beschrijvingen waren voor mij belangrijke ingrediënten om de plaat telkens weer opnieuw op te willen zetten zijn En als dat dan gebeurt dan sta je zomaar in de lijst met beste platen van het jaar.

Lekker tegendraadse band dit. Eentje waarmee je zomaar gezinsleden én de buren de gordijnen mee in kunt jagen. Met zijn verschillende ritmes, soms vals klinkende gitaren, afwijkende melodieën, of wanneer er meerdere nummers tegelijk (!) worden gespeeld. Horen is geloven. Ik smulde er in ieder geval van; van dat spelen met zang, songstructuren en al die andere experimenten. Dit klinkt allemaal als los zand, maar het knappe is dat dit vaak prachtig samenvalt, en zo vaak dat het gewoon een heel goed album heeft opgeleverd en terecht een eervolle eindejaars vermelding verdient.

Bdrmm, spreek uit als ‘Bedroom’, verraste me met dit synths gedreven album. Ik kende ze van hun shoegaze, gebaseerd op gitaren, maar dat kan klaarblijkelijk ook met andere instrumenten. Ik bedoel dit overigens op een positieve manier, want met name die constante synthgroove is het grootste wapen van dit album. “Microtonic klinkt als de eerste zonnestralen na een nacht raven” omschreef 3voor12 treffend. Ik ben dan wel nooit naar een rave geweest, maar ik snap het beschreven gevoel meteen na beluistering van het album. Het is ook een heerlijk album van begin tot einde, zonder inzakkers. Een album dat het beste tot zijn recht komt als de avond valt en je compleet gehypnotiseerd die (aankomende) nacht mee wordt ingenomen.

Als in de beschrijving van je muziek vaak de vergelijking met Jeff Buckley wordt gemaakt, dan doe je iets goeds. Jeff Buckley is voor mij zo’n grootheid, dat het vaak te grote schoenen blijken te zijn om te vullen, maar Jacob Alon komt een heel eind. Ik zag Jacob dit jaar twee keer, mijn eerste keer was tijdens de Zomerfeesten in Nijmegen (niet de beste omgeving om zijn rustige repertoire tot je te nemen, maar toch) en als voorprogramma van Kae Tempest in Tivoli. Zijn androgyne/queer verschijning kan afleiden van zijn prachtige stem óf het kan juist bijdragen aan het unieke karakter van zijn performance.
Maar wat kan deze man zingen, laat daar geen twijfel over bestaan. Zijn gitaarspel, falset uithalen, maar ook beklijvende nummers maken grote indruk, en dan staat hij ook nog eens helemaal alleen op het podium. Hij heeft het talent om je onverwacht bij de strot én in je ziel te raken of allebei tegelijk, doordat een nummer plots een indrukwekkende uithaal of prachtig gitaarspel meekrijgt. Prachtig en onverwachte ontdekking dit jaar!