Acteur John Hamm werd – samen met Elisabeth Moss – wereldberoemd met zijn rol als Don Draper in de serie Mad Men. Zijn gastrol in Curb is noemenswaardig (vind ik) en dan vooral omdat ik The Morning Show maar niet ga kijken. Ondanks John Hamm. Voor komend jaar staat western Landman op de planning waarin hij een grote rol heeft, maar dít jaar vond ik hem geweldig in Fargo in zijn rol als Roy Tillman. Fargo (film en daarna de serie) heeft altijd wat klein werelds, absurdistisch en gewelddadigs in zich en dit 5^e seizoen is daarop geen uitzondering. Toch landden eerdere seizoenen van Fargo daarmee niet in mijn lijst. Seizoen 5 heeft een ‘stellar cast’ en is vanaf aflevering één direct spannend. Je weet dat het bij Fargo niet blijft bij slechts de dreiging van onheil, maar die dreiging op zich deed me soms op m’n nagels bijten. En dat is vooral een verdienste van John Hamm en tegenspeelster Juno Temple die je kan kennen als Keeley Jones uit Ted Lasso. Tel daarbij op de totaal bizarre en intrigerende ‘Ole Munch’ evenals het prachtige camerawerk, et voila. Gewoon gaan kijken.

Graag mag ik benadrukken dat ik deze serie al direct vanaf seizoen 1 op mijn vizier had. Nu Succession is afgelopen wist HBO met Industry de nodige aandacht te trekken op primetime zondagavond. Twee jaar terug kreeg seizoen 1 een ‘honorable mention’ van me, terwijl ik seizoen 2 uitstelde van zomer ‘22 naar december ‘22 en dus mijn eindejaarslijst miste. Ik denk vandaar slechts de vermelding van seizoen 1 dat jaar. Enfin, seizoen 3 dompelt je als kijker wederom onder in de financiële wereld vol onbegrijpelijk jargon die je probleemloos langs je heen kunt laten gaan. De personages kunnen de onmenselijke (werk)druk alleen verdragen met veel seks, geld, drugs en macht(spellen). Yasmin, Robert, Rishi, Eric, Harper en nu ook Kit Harrington – als Sir Henry Muck – spelen ieder een spel waaronder vaak een schrale leegte schuilgaat. Het is de tragedie van deze personages en hun interacties die je aandacht pakken. Tegen het decor van koersen en aandelen wordt het regelmatig  spannend omdat er altijd verraad loert. Het plot is dik in orde en aan centjes blijkt geen tekort. Seizoen 4 is in de maak!

Getipt in de lijst van Dick van vorig jaar: Blue Lights. Omdat ik wat later aanhaakte, kon ik seizoen 1 en 2 achter elkaar kijken. De impact van de plottwist in het eerste seizoen wordt niet geëvenaard in het tweede, maar niettemin keek ik ze beide met veel plezier. De serie concentreert zich op een groepje van drie onervaren politieagenten die aan de slag gaan in het Noord-Ierse Belfast. Zij zijn de ‘peelers’ – en weinig vleiende term voor politieagenten. De serie geeft veel ruimte aan de emotionele verbinding tussen de ‘rookies’ onderling en die tussen de rookies en hun veel meer ervaren counterparts. Regelmatig is het luchtig en grappig, maar er zitten retespannende afleveringen in beide seizoenen. Daarbij is het steeds balanceren tussen handhavend optreden om onrecht te bestrijden en terughoudendheid zijn om (verdere) escalatie te voorkomen. En dat dus in wijken waar iedereen constant ‘on edge’ lijkt te zijn. En waarin (straat)bewoners hun rechten uitstekend kennen en zo het de peelers moeilijk maken. Ontzettend moeilijk maken. Blue Lights moet je zien.

Twee jaar geleden ook al in mijn lijstje. Ik probeer herhaling te voorkomen, maar ik moet ook recht doen aan wat werkelijk de beste series zijn die ik keek dit jaar. Daarom nu wederom Martin Freeman in mijn lijst als de getergde Chris Carson in het tweede seizoen van The Responder. Jaja, weer een Brits politiedrama maar die kunnen ze daar gewoon heel goed maken. Freeman speelt misschien wel zijn beste rol daar in de schemerzone tussen oprecht zijn leven willen beteren en zich toch steeds weer de onderwereld in te laten zuigen. Sterk in dit tweede seizoen is dat zijn eigen geschiedenis meer aandacht kijkt. Vooral de scènes met zijn vader – een laatste, voortreffelijke rol van Bernard Hill – verdiepen zijn gedachten, woede en handelingen. Een ook niet onbelangrijk: het is wederom regelmatig zeer spannend. Waar wordt Chris nu weer heen gestuurd, en waarom? En dát hij gaat, weet je als kijker al. Het (of: zijn) onheil tegemoet. En dat alles omdat en ondanks zijn wens een ‘normal day job’ te hebben. Het lijkt er nooit van te komen en zou ook het einde van The Responder betekenen.