Een snelle blik op mijn Trakt statistieken laat zien dat het qua aantallen een vrij gemiddeld jaar is geworden. Wederom rond de 850 afleveringen met een piek in januari en oktober. De meeste series keek ik dit jaar op de dinsdag en de minste op de vrijdag. Net als vorig jaar valt op dat het tijdstip van 22:00 veruit het meest populair is. Zal iets te maken hebben met het tijdstip van naar bed gaan; dat van mij en van mijn vrouw. Enfin.
Dit jaar had ik wat meer moeite met het samenstellen van de lijst. Er zat veel prima materiaal (Black Mirror, Such Brave Girls) tussen, ook genoeg goed materiaal (Ballard, Porni, Dark Winds). Maar in deze eindejaarslijst belandt een serie alleen als ie Ă©cht goed is. Tegelijkertijd moet je het doen met wat je dat jaar kijkt en dit jaar ligt de algehele lat kennelijk wat lager (The Rehearsal verraste). Geen zorgen, de aanbevelingen zijn er niet minder welgemeend onder! Wel heb ik een list uitgehaald: vorig jaar december keek ik This Is England en die tipte ik toen in de inleiding omdat het te laat was die nog op te nemen in de lijst van 2024. Maar de indruk die die serie maakte was zo groot, dat ik âem niet achterwege kon laten. En ja, dat is een understatementâŠ
Gelukkig is The Handmaidâs Tale helemaal achter de rug zeg. Nu Only Murders at the Building nog: erbarmelijk vijfde seizoen. Seizoen 2 van The Last of Us viel, overall, wat tegen en als ik me ooit nog bedenk wat ik vind van Severance laat ik je dat weten, okay? O ja! Ben zowaar begonnen aan Yellowstone. Nu maar hopen dat âie veel minder soapy is dan Territory⊠Dat vond ik op een gegeven moment wat weg hebben van GTST. Tot 2026!
Top 10 60min max
10. Rivals
Seizoen 1
Disney+
Heb erg getwijfeld of ik deze serie wel moest gaan kijken. Het leek me wat karikaturaal qua stijl en plat qua plot. De eerste reviews bevestigden dat voorgevoel, maar wekten óók mijn interesse. Dus besloot ik het maar gewoon te proberen en kijk: een (nipte) plaats in mijn eindejaarslijst! Maar goed, dat had natuurlijk net zo goed anders kunnen lopen. Maar deze serie wist direct de vermakelijke aandacht van mij en mijn vrouw te pakken. Alex Hassell vertolkt de onuitstaanbare Rupert Campbell-Black met verve en zijn tegenspeler Declan OâHara wordt gespeeld door Aidan Turner. David Tennant is van de partij en gelukkig zijn het niet alleen maar kerels. Wel maken de kerels vooral ruzie met elkaar, ondanks Ă©n dankzij vrouwen. Zo is er dochter Taggie (van Declan) die een zwak krijgt voor Rupert, en ook de vrouw van Declan lust er wel pap van. Met of zonder Rupert. Nog even terug naar Taggie: zij heeft werkelijk een belachelijke rol in deze serie. Ze lijkt ook maar Ă©Ă©n gezichtsuitdrukking te hebben. Maar ik kon er heerlijk om lachen omdat de serie zichzelf zelden serieus neemt. Het zit toch goed genoeg in elkaar qua plot, sets en acteerwerk. Het werd dus een prima serie-snack!
9. Love & Death
Seizoen 1
HBO
Deze serie kent twee delen en een traag tempo. Er is een breed uitgesponnen deel vóór en de aftermath van nĂĄ. Daartussen zit een heftige gebeurtenis die ik niet zag aankomen omdat ik mij (bewust) niet in het verhaal verdiept had. Overigens is dat verhaal gebaseerd op de werkelijkheid: in de jaren 80 speelde zich op hoofdlijn daadwerkelijk af wat je in de serie ziet. Een andere serie (Candy) vertelde vrij recent dit verhaal ook al in een serie. Beetje vreemde timing. De schrijver en maker van de serie maakte eerder Big Little Lies en die beviel goed. De grootste rol is weggelegd voor Elizabeth Olsen en zij draagt de serie als Candy Montgomery met verve. Knap hoe zij in het voor Ă©n na geloofwaardig blijft en met haar gezichtsuitdrukkingen zoveel weet over te brengen. Je denkt steeds: nu stort ze in â hoe kan het anders. Ze zal afbreken en als dat dan (weer) niet gebeurt Ă©n je gelooft dat als kijker, ja dan heb je te maken met sterk acteerwerk. Clunky Jesse Plemons â die ik vooral ken uit de onvolprezen classic Friday Night Lights, en later Breaking Bad â is vooral naĂŻef, lief, zwijgzaam en onhandig. Alsof het leven zich afspeelt en hij daarnaast ook nog bestaat. Een aanrader voor de slow-TV liefhebbers.
8. The Righteous Gemstones
Seizoen 4
HBO
Het huwelijk tussen Danny McBride en zender HBO bevalt mij al jaren goed. Het begon met Eastbound & Down, gevolgd door Vice Principals en nu het vierde en laatste seizoen van The Righteous Gemstones. Hij speelt een werkelijk onuitstaanbare (kan hij anders?) zoon van de voorganger Eli die de leider is van een âmegachurchâ met de daarbij behorende rijkdom. Naast McBride als Jesse zijn er nog even gestoorde kinderen Kelvin en Judy en haar man BJ (tja, wat een afkorting). De drie kinderen hebben een zeer verontrustende (en vermakelijke!) omgangsvorm met elkaar en met hun vader Eli (John Goodman!) die weduwnaar is. En Walter Goggins als âBaby Billy Freemanâ is een briljante zet. Wat een script! Maar goed, in dit vierde en laatste seizoen krijgt de diepere reden van al dit totaal gestoorde (en vermakelijke) gedrag een grotere rol. Er wordt duidelijk toegewerkt naar een soort verlossing voor ze en dat werkte voor me. Zonder die laag was de serie niets anders dan vermakelijk geweest. Maar ik merk dat ik als kijker ook begon te hopen, te wensen dat dit gezin verlost kon worden van hun onderlinge dynamiek. En die kwam op onverwacht ontroerende wijze.
7. I Know This Much is True
Seizoen 1
HBO
Deze serie dreigt te bezwijken onder haar eigen thematiek. Man, ik ben wel wat gewend durf ik te zeggen, maar Mark Ruffalo zet een dermate âzwareâ Dominick neer dat je deze serie met mate moet consumeren. Ruffalo speelt daarnaast óók de tweelingbroer Thomas die lijdt aan paranoĂŻde schizofrenie. Wat mij betreft tweemaal een indrukwekkende (acteer)prestatie tegen het decor van de jaren â90 en de Golfoorlog. Nogmaals, de hoeveelheid ellende is pittig, maar het script en acteerwerk hielden mij toch geboeid gedurende de zes afleveringen. De tijdslijn zit vernuftig in elkaar en naarmate de (kijk)tijd vordert, grijpen de verhaal- en tijdslijnen steeds meer in elkaar en wĂl je het daadwerkelijk helemaal afkijken. Soms met een brok in je keel. Ook wil ik nog noemen dat Kathryn Hahn wederom overtuigend was â ik raad ook haar andere series aan â en vooral Rosie OâDonnell als Lisa Sheffer, maatschappelijk werker bij het instituut waar schizofrene Thomas is opgenomen. Op de momenten waarop het allemaal wat teveel werd, net als voor Dominick zelf, kwam zij te redding. Voor ons, de kijker, en voor hem. Dit is er eentje voor de bezwaarde ziel en met een bescheiden verlossing. Maar mooi.
6. Persona (Sahsiyet)
Seizoen 1
HBO
Meermalen heb ik hier al opgeschept over mijn cultureel âverhevenâ smaak als het om TV series gaat. Menig Oost-Europese onder het label âHBO Europeâ keek ik en datzelfde kan ik zeggen over het eveneens ter ziele gegane âHBO Nordicâ. Een enkele serie is geweldig en haalt deze lijst, maar inderdaad: het merendeel is âmediocreâ en soms valt het simpelweg tegen (zie onderaan). Persona is mijn eerste Turkse serie en beviel mij zeer goed! Hoofdpersoon Agah is een gepensioneerde weduwnaar en voormalig ambtenaar. Hij ontdekt dat hij Alzheimer heeft en dat maakt dat hij âhandeltâ naar een groot geheim uit zijn verleden. Handelen betekent hier dat hij zich ontpopt tot (gebrekkige) seriemoordenaar, maar dan wel eentje met een nogal onbezorgde en achteloze levenshouding. Zijn dochter, zo las ik ergens, heeft een net zo vervelende rol als de zus van Tony Soprano. Spot on! Agah wordt op de hielen gezeten door politieagent Nevra en langzaamaan ontvouwt zich een onvoorspelbaar verhaal waar beide een historie in hebben. Visueel weet de serie te overtuigen door veel kleur en (be)licht(ing). Helaas haakte ik bij het nogal andere seizoen 2 direct af. Maar seizoen 1 is origineel!
5. The Sixth Commandment
Seizoen 1
BBC One
Hoe sneu ook: de âcoverâ van een tv-serie heeft een effect op het beeld dat ik er van vorm. En de cover bij deze serie nodigde nĂet uit tot het gaan kijken van deze (mini)serie. Maar de recensies waren zo lovend dat ik alsnog overstag ging. De serie draait om kerkwerker Ben Field die vriendschappen sluit met oude, alleenstaande mensen. Zijn intenties lijken, zeker de eerste afleveringen, oprecht van aard, maar gaandeweg krijg je door hoe de vork in de steel zit. Zodra het testament is aangepast worden de oudjes ziek totdat ze het begeven. Het waargebeurde verhaal van gepensioneerde schooldirecteur Peter Farquhar staat in de eerste afleveringen centraal en wordt op het scherm gebracht door acteur Timothy Spall die dat zeer indrukwekkend en overtuigend doet. Je hart breekt als zijn hart breekt. Het feit dat hij zijn homoseksualiteit niet anders kan zien dan een gruwel is soms hartverscheurend. En dat brengt Spall op je over zonder veel woorden te gebruiken. Maar ook de zieke Ben (Ăanna Hardwicke) blijft sterk overeind in het verhaal dat steeds meer zicht biedt op hoe hij handelt en is. De bijrollen zijn ook dik in orde dus ja, kijken maar. Ondanks de cover.
4. My Brilliant Friend
Seizoen 4
HBO
Ja, ik lijk wel een plaat die blijft steken. Net als de voorgaande seizoenen krijgt ook dit vierde en laatste seizoen een plekje in de ranking. Wat een prachtige serie waar ik andermaal helemaal in op ging. Het deed me zelfs besluiten nog even door te kijken naar Italiaans TV-vakwerk. Seizoen 2 en 3 hadden dezelfde LenĂč en Lila, maar net als de actricewissel van 1 naar 2, had ik weinig last van de wissel van 3 naar 4. De productie van deze serie is zo goed dankzij de diepe zakken van HBO, dat iedere aflevering wel een kleine film op zich lijkt. Tijd wordt opgerekt dan wel ingedikt en ik vond het allemaal okĂ©. De relatie tussen LenĂč (voor Dick) en Lila blijft vanzelfsprekend de kern van deze serie en gelukkig maar. LenĂč weet niet goed waar haar toekomst ligt wanneer ze vermoedt en ontdekt dat Nino niet is wie hij zegt. Er volgen verhitte confrontaties en, uiteraard, vlijmscherpe woorden van Lila. De vrouwen gaan door het vuur voor elkaar, maar tolereren elkaar tegelijkertijd maar nĂ©t. Die paradoxale relatie levert nog eenmaal een prachtige kijkervaring op die mij zeker in de laatste aflevering niet onberoerd liet. Een waardig slot(seizoen) van een prachtig epos waarin ik maar al te graag âverbleefâ.
3. The Hunter (Il Cacciatore)
Seizoen 1-3
Rai2
Ingegeven door het Italiaans uit My Brillant Friend (Lâamica geniale) besloot ik te beginnen aan Il Cacciatore, ofwel: The Hunter. Ik ben van mening dat de Italianen zĂ©lf toch echt de beste mafiaseries maken en na Gomorrah en haar spinoffs zocht ik naar wat nieuws voor deze âitchâ. Dat werd The Hunter waarin, naar voorbeeld van The Wire en The Sopranos, de lijn tussen goed en slecht niet zo duidelijk is. En tegelijkertijd ook weer wel, afhankelijk van het abstractieniveau waarop je kijkt. Beide kanten krijgen in ieder geval evenveel tijd op het scherm en dat maakt dat het soms retespannend is, a la The Wire. Wat ook a la The Wire is, zijn de vele personages die nauwelijks een intro krijgen. Maar hierin investeren wordt ruimschoots beloond. De hoofdpersoon is de onconventionele, maar vooral arrogante Severio Barone die samenwerkt met Carlo Mazza en door de seizoenen heen een vriendschap ontwikkelen die ontroert. Hun baas steunt de beide mannen en hun team waar het kan, maar behaalde successen verbleken omdat de âgrote mannenâ niet worden gepakt: Leoluca Bagarella, Vito Vitale en Giovannie Brusca. Een gelaagd kat en muisspel van het hoogste niveau is wat je als kijker krijgt. Wauw.
2. Landman
Seizoen 1
Paramount+
Het voornemen te beginnen aan het genre western heb ik al enige jaren en inmiddels ben ik daadwerkelijk begonnen aan Yellowstone. Maar Billy Bob Thornton maakte dat ik eerst Landman keek, ook van western wonderboy Taylor Sheridan. Thornton vond ik eerder sterk in Fargo en vooral Goliath. Tussen Landman en Yellowstone keek ik ook Territory (Netflix), maar die kan je beter overslaan. Niet alles is glad te strijken met mooie beelden. Landman biedt gelukkig veel meer inhoud al moeten de vrouwen zich neerleggen bij rollen die vooral lijken te draaien om hun fysieke aantrekkelijkheid (vandaar bovenstaande afbeelding). Dat brengt juist Thornton, in de rol van Tommy Norris, regelmatig in lastige situaties die hij moet weten te combineren met alle âlastige situatiesâ die hij beroepshalve al dient op te lossen. Geen straf daarbij ook John Hamm te treffen. Het script waarmee iedereen het moet doen biedt vele treffende, scherpe âquotableâ teksten. En Tommy Norris is duidelijk en hard als het moet, en vriendelijk en goedlachs als het kan. Maar altijd, altijd scherp van tong. De olievelden in Texax bieden een prachtig decor voor extreme werkomstandigheden. Op naar seizoen 2.
1. This Is England
Seizoen 1-3
Channel 4
Als jaarlijkse top 10 schrijver zit er een gat in december. De series die je dan kijkt landen niet in de kijklijst van dat jaar Ă©n niet in die van volgend jaar. Daarmee breek ik nu door This is England op Ă©Ă©n te noteren. WĂĄt een serie was dit hĂ©. De gelijknamige film keek ik jaren geleden al eens en maakte indruk, maar van de serie (â86, â88 en â90) was het nog niet gekomen. This is England gaat vol op het emotionele orgel en ik liet me er maar wat graag in meevoeren. Je gaat houden van personages als Lol, Woody, Kelly, Milky, Gadget, Shaun en Harvey. Ze maken nare dingen mee, hele nare dingen. De scĂšne waarin Lol (Vicky McClure) wordt verkracht hakt er hard in. Relaties zijn lastig en âmessyâ. En toch slagen ze er onderling en als groep in hoopvol vooruit te kijken. De narigheid die ze samen doormaken smeedt een band van ongekende diepgang. Regelmatig knalt het op het scherm, maar scĂšnes waarbij ze allemaal samen onbezorgd ouwehoeren en plezier hebben maakten bij mij evenveel indruk. De tijdsgeest van de jaren tachtig doordrenkt de serie en alles samen maakt This is England voor mij alsnog de beste serie van 2025. Kijk eerst de film (nogmaals) en laat je meevoeren.
Top 10 30min max
10. The Witchfinder
Seizoen 1
BBC Two
Wanneer Tim Key en Daisy Cooper samen een serie maken, dan kijk ik. Tim Key vond ik al erg grappig in Pls Like en This Time with Alan Partridge terwijl Daisy Cooper natuurlijk bekend werd met het vrij briljante This Country. Daarna zag ik haar in Avenue 5, Rain Dogs en Am I Being Unreasonable? Al deze series kan ik aanraden en ook deze combo tussen Key & Cooper werkt goed genoeg voor een 10e plaats. Het plot is meer een excuus voor gevatte dialogen en de boekdelen sprekende gelaatsuitdrukkingen van de acteur en actrice. Key vertolkt de Withfinder als Gideon Bannister en heeft het op zich genomen Thomasine Gooch (Cooper) af te leveren als heks en daarvoor een beloning op te strijken. Want tja, Thomasine is immers niet getrouwd. Nu waren er wel meer ongetrouwde vrouwen, maar: âThereâs something not right about the way youâre unmarried,â Enfin, Thomasine is zowel slimmer als verbaal sterker dan Gideon en juist daarin blinkt de serie uit. Op een zeker moment trekken ze door een dorp met zeer bedenkelijke inwoners, o.a. Rosie Cavaliero die ik herkende uit haar glansrol in Hunderby (zie onderaan). Op een zeker moment vallen de kwartjes bij Thomasine, en vervolgens Gideon. Geweldig.
9. Stath Lets Flats
Seizoen 1-3
Channel 4
Nog zoân serie die je laat liggen op basis van de âcoverâ. Maar die je kijkt vanwege de cast en de schrijver. Zo kwam en kom ik Jamie Demetriou regelmatig tegen in series vanwege mijn voorliefde voor Britse humor. Noemenswaardig is in ieder geval Ellie & Natasia. Prachtige humor en beide actrices hebben ook in een rol in Stath Lets Flats: Natasia Demetriou en Ellie White. Dit trio levert heerlijk ongemakkelijke humor zoals ik daar geen genoeg van kan krijgen. Stath (Demetriou) is makelaar in het kantoor van zijn vader Vasos waar ook zijn (ja, echte) zus Sophie werkt. Sophie heeft het buskruit niet uitgevonden, zeg maar. En is vooral uit op Al (Alastair Roberts!). Er is een vete met een concurrerend makelaarskantoor: Smethwicks. De bezichtigingen gaan vanzelfsprekend totaal mis vanwege de heersende incompetentie. Het resultaat is veel fysieke humor en timing grapjes vanwege het gebrekkige Engels. Want ja, de familie is Grieks. Regelmatig moest ik hardop lachen, zeker naarmate de afleveringen vorderden. Het verhaal krijgt ook een emotionele onderlaag en de serie eindigt zeer sterk. Stoppen op het hoogtepunt, heel goed. Tijdens het kijken zal je gegarandeerd lachen, I promise.
8. Bump
Seizoen 1-2
Stan
Een Australische serie die ik op het spoor kwam via de (steeds) lovende recensies op The Guardian. Toch mijn kompas in tv-serie land. Een serie die ik met plezier keek, al zijn we nog niet op de helft. Deze maand verscheen er zelfs een heuse âChristmas specialâ waarvan ik vermoedde dat dit alleen gebruikelijk was voor de Britten. Het verhaal, zowel het drama als de humor, draait om Oly (Nathalie Morris) die onverwacht en ongewenst zwanger is van Santi (Carlos Sanson Jr). Terwijl ze nog op school zitten moeten â en later: willen â ze er op Ă©Ă©n of andere manier uitkomen. Het is vooral het acteerwerk waardoor ik geboeid bleef. Het ensemble staat naast Oly & Santi en hun kindje om de ouders van Oly (Angie & Dom) en de vader (Matias) en intense stiefmoeder van Santi (Rosa). Wat niet helpt is dat de ouders van Oly uit elkaar gaan omdat 1) het huwelijk zân langste tijd gehad had, maar 2) omdat Angie wat voelt voor Matias. Die ook haar collega is op de school waar ook Oly en Santi zitten. Man, wat klinkt dit soapy! Toch wordt het nergens goedkoop of âoverwroughtâ, maar blijft het daarentegen geloofwaardig, grappig en een serie waarvan ik blij ben dat er nog meerdere seizoenen op me (ons) staan te wachten.
7. Just Act Normal
Seizoen 1
BBC Three
Drie kinderen moeten verder nu hun moeder overleden is. Ze besluiten haar dood voor zichzelf te houden en hun leven, voor zover dat gaat, te leven en de autoriteiten te vermijden. In ieder geval totdat de oudste, Tiana, 18 jaar wordt. En met schulden en armoede blijkt dat een flinke opgave. Overal dreigt gevaar in verschillende verschijningsvormen. De jongste dochter Tanika komt op het vizier van Miss Jenkins die een gat, nee: mal, in haar kinderloze hart heeft ter omvang van Tanika. En zo komt langzaamaan de leugen aan het licht. Redding komt op hartverwarmende wijze uit onverwachte hoek: schuldeiser âDr. Feeldgoodâ trekt bij de kinderen in â hij is amper ouder dan ze â en houdt nipt de zaak bijeen. Acteur Sam Buchanan maakt diepe indruk en hoop ik nog vaak op het (tv-)scherm te treffen. Hij speelde ook in het heerlijk lachwekkende Such Brave Girls waarvan dit jaar seizoen 2 verscheen. Just Act Normal bezwijkt niet onder haar thematiek; het script weet steeds genoeg âluchtâ in de afleveringen te houden om zinken te voorkomen. Het is ook regelmatig grappig â niet onbelangrijk. Humor zou er ĂĄltijd moeten (kunnen) zijn, zelfs in de meest uitzichtloze situaties. Hartverwarmende serie.
6. Man Like Mobeen
Seizoen 1-5
BBC Three
Ieder trek trek ik er een Britse classic doorheen. Vorig jaar was dat Peep Show die ook in mijn lijst eindigde. Dit jaar keek ik naar Guz Khanâs serie Man Like Mobeen waarvan het vijfde ook het laatste seizoen was. Hij liet zijn beroep als leerkracht achter zich toen hij viraal ging op Youtube als Mobeen. Dat werd later (in 2017) de serie Man Like Mobeen op BBC Three. Mobeen is een ex-drugdealer in Birmingham die nog wel de reputatie heeft, maar afstand wil doen van het criminele circuit omdat hij nu de zorg heeft voor zijn grofgebekte 15-jarige zusje. Dat blijkt nogal lastig, ondanks en dankzij zijn vrienden: de intelligente Nate en naĂŻeve (en zeer komische) Eight. Perry Fitzpatrick is ook van de partij als politieagent Harper die, verderop in de serie, een even hechte als onwaarschijnlijke vriendschap opbouwt met de drie mannen. Tussen de (aangenaam) oppervlakkig grappen door gaat het over criminaliteit, racisme en armoede. Maar deze vormen eigenlijk vooraf het âdecorâ van de serie. De âmanboobsâ van Mobeen, de povere lengte van Sajid (die vanaf S4 de rol van Eight overneemt) en de vele âbasterdsâ van de geweldige Uncle Shady (comediant Mark Silcox) houden het voorĂĄl erg grappig. Soms is er ook echt spanning en dat combineert maar nĂ©t.
5. Mo
Seizoen 2
Netflix
Het eerste seizoen van Mo maakt al indruk op me. En dat gebeurt niet vaak met een Netflix serie omdat die op voorhand zoveel âvinkjesâ moeten zetten dat je doorgaans een gedrocht van een compromis overhoudt. Ja sorry, dat moest er (weer eens) uit. Mohammed Amer speelt zijn semi-autobiografische zelf in deze serie die hij maakte met Ramy Youssef die al eens voorbij kwam. Mo Najjar is een Palestijnse vluchteling in Houston, Texas. In het eerste seizoen maakten we al kennis met de vele vooroordelen, het kansloze systeem waarin ze al 22 jaar (!) wachten op een uitspraak op hun verzoek tot asiel en het feit dat eigenlijk niemand lijkt te weten waar en wat Palestina is. In dit tweede seizoen zit Mo vast in Mexico waar hij ogenschijnlijk een prima leven heeft. Maar in werkelijkheid kan hij geen kant op: ook niet meer terug naar de VS. Verderop in de serie lukt dit toch en dan volgen er enkele afleveringen die werkelijk prachtig zijn. De betekenis van eten (bereiden) in verschillende culturen, de onverwoestbare familieband (ijzersterk acteerwerk van Omar Elba als autistische broer Sameer) en de uitzichtloze situatie van onderdrukte Palestijnen; het komt pre 7-10-2023 zĂł authentiek en mooi bij elkaar.
4. The Bear
Seizoen 4
FX
Met The Bear was ik na het op zân best matige derde seizoen wel klaar. Seizoen 1 eindigde toendertijd in mijn top 3 en seizoen 2 vond ik ook goed. Maar seizoen 3, wat was dat joh? Een pretentieuze tijdsverkwisting en daarom begon ik met lage verwachtingen en de nodige weerstand aan seizoen 4. Ook de cover vond ik stom. De eerste paar afleveringen kabbelden op zich aangenaam voort, maar het niveau van seizoen 1 en 2 werd by far niet gehaald. Voor mij â en vele anderen â kwam het echter allemaal zeer goed bij elkaar in de 7e aflevering: Wedding. Daarvoor was er al wel sprake van een opgaande lijn anders was ik wel afgetaaid. WĂĄt een prachtige aflevering, die zo goed werkt omdat er een (emotionele) laag wordt aangeboord die, grotendeels buiten mijn opmerkzaamheid om, was opgebouwd in de voorgaande afleveringen (en seizoenen). En een gastrol van Bob Odenkirk is not to be sneezed at. Matriarch Donna (Jamie Lee Curtis) â voor kijkers zeker bekend van het eerdere kerstdiner â speelt andermaal ijzersterk. Onderhuidse spanningen, familiebanden en -drama zoals je die niet lĂ©Ă©st in het script maar wel voelde. Het komt allemaal bij elkaar. The Bear is back.
3. The Studio
Seizoen 1
Apple TV
Apple TV heeft meer te bieden dan alleen maar (goede) sci-fi series. Severance was me wel iets teveel âLost seizoen 4 en laterâ om in deze lijst te landen, maar The Studio durfde ik wel aan met Seth Rogan die ik eerder tipte in Platonic. Die kreeg overigens dit jaar een tweede seizoen dat wat achterbleef bij het debut. Terug naar The Studio: een zeer originele en vermakelijke serie die ik met veel plezier keek. En een cast waar je u tegen zegt. Rogan speelt Matt Remick, een cinefiel die onverwachts hoofd van een studio wordt en daar, je verwacht het niet, totaal niet geschikt voor (b)lijkt. Daarna gaat het in 10 afleveringen helemaal van de rails; soms subtiel en soms met totale chaos, maar (bijna) altijd erg grappig. Satire van een hoog niveau is wat je krijgt opgediend. De scherpte van het geweldige script deed me regelmatig denken aan Veep en beschouw dat als een groot compliment. De scĂšne met Bryan Cranston helemaal van de wereld op het toneel van een groot filmfestival blijft me bij evenals het verhaal dat daaraan vooraf ging. De schrijvers en acteurs hebben er zichtbaar veel plezier in met dat materiaal en hun acteerervaring iets unieks te creĂ«ren. And boy does it pay off.
2. Saxondale
Seizoen 1-2
BBC Two
Vorig jaar en dit jaar keek ik veel materiaal van de levende (Britse) legende Steve Coogan. En ik kan zijn werk zeer waarderen. Hij is vanaf de jaren â90â vooral bekend als Alan Partridge, maar nu zag ik hem als voormalig âroadyâ Tommy Saxondale in twee ge-wel-dige seizoenen Saxondale. Het is zoals bij Larry David in Curb Your Enthusiasm: you either love it or you hate it. Voor Steve Coogan was deze nieuwe uitingsvorm hopelijk verfrissend tussen al zijn prachtige Partridge materiaal (met Tim Key als sidekick Simon!). Tommy leeft in het verleden en wel in de jaren â70 om precies te zijn. Inclusief, baard, haardracht, taal, auto en onuitputtelijke hoeveelheid anekdotes waarbij niemand lijkt aan te kunnen sluiten. Hij verdrijft echter tegenwoordig ongedierte en leeft samen met zijn jongere vriendin Magz, vertolkt door Ruth Jones (uit het leuke Gavin and Stacy). O ja, zijn assistent Tommy woont er ook om onduidelijke redenen. Tommy haalt te pas en te onpas het glorieuze verleden erbij en is daarmee feitelijk net zo snobistisch als de mensen die hij graag aanpakt in zijn prachtige ârantsâ. Maar voor mij is het de combinatie tussen dat âdecorâ, het script en de typische Coogan, fysieke humor. Hoe hij zân neus ophaalt, zân lip optrekt. Itâs all about (great) timing.
1. Here We Go
Seizoen 1-3
BBC One
Saxondale is an acquired taste, dat realiseer ik mij. En nog een obscure ook. Here We Go durf ik echter probleemloos aan eenieder aan te raden. Deze serie zit zo ontzettend goed in elkaar dat ik regelmatig stukjes opnieuw keek om er simpelweg nog eens even hard om te kunnen lachen! Een sitcom met een indrukwekkende cast en een subliem script. Laat dat maar aan Tom Basden over die ik leerde kennen in The Wrong Mans, After Life en Mandy. In Here We Go speelt hij broer Robin van hoofdpersoon Rachel (Katherine Parkinson uit o.a. The IT Crowd) die getrouwd is met Paul (Jim Howick uit Ghosts). Samen hebben ze twee kids: de snarky Amy en zoon Sam die eigenlijk alles filmt. Robin heeft ook een geweldige vriendin: Cherry (Tori Allen-Martin). En dan is er nog de moeder van Paul: Sue, die wordt gespeeld door Alison Steadman. Geef dit talent een script en de magie voltrekt zich bijna als vanzelf. Bijna iedere aflevering bevat wel een âproestâ scĂšne en regelmatig denk je op ât einde: oeh, dit hebben ze weer mooi âfull circleâ gebracht. Het is een toegankelijkere soort humor die goed werkt i.c.m. de âsingle camera documentaryâ insteek. Zonder de twijfel de beste en de leukste!
Tot slot
Van mijn eerdere to-watch lijstje zijn er ook weer enkele afgevoerd. Zonder te kijken dus. Omdat het simpelweg teveel series zijn en, als naar verloop van tijd, de interesse wegebt dan moet je daaruit gewoon conclusies trekken. Dus zo laat ik Say Nothing en Pachinko aan mij voorbij gaan. En eigenlijk moet ik me niet meer wagen aan âkijk voornemensâ voor het komende jaar.
Maar toch, ik zou wel graag Adolescence zien (die vast in de eindejaarlijst van Dick staat) en ook Hal & Harper, IT: Welcome to Derry, Plur1bus, Slow Horses, That Dirty Bag en Your Friends & Neighbors. Dat gaat natuurlijk helemaal niet goedkomen als je net begonnen met aan het hele Yellowstone epos. Hieronder tref je nog enkele sympathieke series die de lijst net niet haalden of omdat ze was obscuur zijn. En ja, ik probeer je ook te weerhouden van het kijken van teleurstellende, of zelfs slechte, series. Daarom ook daarvoor weer een hoekje gereserveerd. Ltr!
Honorable mentions
Big Boys - Seizoen 3
Dit is een machtig sympathieke serie die waardig afsluit met de derde en laatste seizoen. Het is vooral grappig, maar heeft ook een serieuze ondertoon. Tja, hoe kan het ook anders. Jack (homo) en Danny (hetero) sluiten en hartverwarmende vriendschap in het eerste jaar van âuniâ. Er gebeuren aangrijpende dingen, maar ze worden (meestal) lichtvoetig gebracht.
Wolf Hall - Seizoen 2
Totaal niet zien aankomen dat deze uitstekende serie een tweede seizoen ()âThe Mirror and the Lightâ) zou krijgen. Het niveau van het eerste seizoen wordt wat mij betreft zeker gehaald. Intriges, strategieĂ«n en je mond kunnen houden. Mark Rylance speelt wederom sterk als Thomas Cromwell en ook Damian Lewis als volwassen-kind Henry VIII. Alles is dik in orde.
Hunderby - Seizoen 1-2
De afgelopen jaren kwam er al meer in mijn eindejaarslijsten voorbij voor Julia Davis. Deze ontbrak tot op heden. Wederom een even vermakelijke als verontrustende serie. Deze humor is zo vreselijk ongemakkelijk dat ik er alleen maar hartelijk (ven vaak hardop) op kan lachen. Nu ik haar backlog heb weggekeken is het wachten op een nieuwe parel van Julia Davis.
Funboys - Seizoen 1
Over ongemakkelijke humor gesproken: Funboys kan er wat van. Drie (begin) twintigers staan centraal in deze serie, inclusief hun seksuele frustraties en totale onbeholpenheid rondom het andere geslacht. Er zitten meerdere scĂšnes in die van Julia David (zie hierboven) hadden kunnen komen. Eentje op een zwaan op een meer en eentje in een schuur op het land. Op ât netvlies.
Tegenvallers
Good Girls - Seizoen 4
Tot nu toe aardig vermaak. Een sterke cast van drie vrouwen die in Good Girls het foute pad op gaan omdat de financiĂ«n in de VS ontoereikend zijn voor het niveau âmiddenklasseâ. Het wordt van kwaad tot ergers, maar in seizoen 1 en 2 toch vooral grappig, zeker in de dialogen. In seizoen 3 werd het (te) donker waardoor de serie uit balans raakte en seizoen 4 is overbodige rommel.
I May Destroy You - Seizoen 1
Hier had ik hoge verwachtingen van. Een nieuwe serie van en met Michaela Coel die alom werd geroemd. Wat wordt verstaan onder âsexual consentâ? â is de centrale vraag die steeds pijnlijker en confronterender op tafel komt naarmate de serie vordert. Maar mijn grote probleem tijdens het kijken is dat het verhaal me gewoon niet pakte. De diepgang ging aan me voorbij.
The Sleepers - Seizoen 1
Niet alle Oost-Europese âHBO Europeâ series zijn van het niveau Wasteland (Pustina), Umbre of Golden Life (AranyĂ©let). Alhoewel The Sleepers slaagt als âtime pieceâ en het niveau op ât einde wat aantrekt, zit er gewoonweg niet genoeg in. Het script is uitgerekt en het acteerwerk is niet van het niveau dat ik graag zie. Alleen voor de fans van Tsjecho-Slowakije, denk ik.
The White Lotus - Seizoen 3
Seizoen 3 was niet slecht, maar viel me gewoon tegen. Het haalt niet het niveau van de eerdere twee seizoenen. Het acteerwerk is in orde, de locatie is om je vingers bij af te likken en het acteerwerk in dik in orde. De soundtrack wat raar, maar toch ook leuk. Alleen ging het (verhaal) nergens heen. Waar heb ik nou naar zitten kijken? Ik heb niet veel nodig, maar geef me Ăets.
Reacties