Het was weer gezellig in Deventer. Deze aflevering namen we direct na #139 op, maar daartussen bezochten Lennert en in Graceland dus daarmee openden we het 7e seizoen twee weken terug. Enfin, opgewarmd en wel hadden we met z'n vieren een 'geanimeerd' gesprek over de zin en onzin van manifesteren en aanverwante christelijke praktijken die daar wel overeenkomsten mee hebben.
Show notes
Seizoen 6 sloten we af met een opname in Deventer met ook Lennert en Wim. Altijd gezellig en dus komt er nog eentje zo aan de (soort van) start van seizoen 7. Dit keer hebben we het uitvoerig over manifesteren, maar ook (werk)woorden als proclameren en affirmeren komen zomaar voorbij. Manifesteren is misschien z'n hoogtepunt voorbij, maar dat wat daaronder ligt zeker niet. Wat als je tiener start met manifesteren? Lukt het dan de pincode te weten te komen om daarmee de schermtijdbeperking te omzeilen? Je gaat het allemaal horen.
Podcast samenvatting
Wat is manifesteren eigenlijk?
Niemand van de vier heeft het ooit gedaan. Manifesteren omschrijven ze als het claimen van wat je wilt bereiken: het visualiseren van een baan, een volle bankrekening of iets geestelijkers, het uitspreken van wensen en het bijhouden op een whiteboard. Dick benoemt dat dit ook zonder zweverige termen werkt: ons brein is volgens de wetenschap in staat nieuwe wegen aan te leggen. Lennert herkent dat – wie elke ochtend visualiseert meer geld te verdienen, heeft het doel top of mind en grijpt kansen aan die hij anders zou missen.
De keerzijde en de maakbaarheidsgedachte
Dick probeert als eerste de negatieve kant te zien: probeer manifesteren maar eens bij iemand die heel erg ziek is. Lennert voegt daaraan toe dat we niet in een maakbare wereld leven en dat het fenomeen extreem individualistisch is – ikke, ikke. Renco zoomt uit: als iedereen zou manifesteren, kan dat onmogelijk allemaal uitkomen, of iedereen zou het WK winnen. Wim herkent het fenomeen uit evangelische kerken die hard groeien, waar niet over energie van het universum wordt gesproken maar over 'proclameren' in de geestelijke gewesten: rijkdom of genezing uitspreken alsof het al gebeurd is. Daar hebben zowel Renco als Wim flinke moeite mee. Ze waarschuwen voor de keerzijde dat als het niet lukt, de schuld bij jezelf wordt gelegd: je hebt gewoon niet genoeg gemanifesteerd.
Wat als je tiener wil manifesteren?
Een groot deel van de aflevering draait om een opvoedvraag: wat doe je als je kind een groot whiteboard op zijn slaapkamer wil hangen om te manifesteren? Lennert zou het gesprek nieuwsgierig aangaan, al voelt hij vanbinnen oordeel opkomen. Wim zou er een grapje over maken, maar zeker niet uitlachen, en de analogy trekt: manifesteren valt nog relatief mee vergeleken met paddo's. Dick moet zijn cynisme bedwingen, maar ziet het vooral als een kans: het whiteboard zou de black box van zijn kinderen kunnen openen, omdat je als vader al bijna niet meer weet wat er in hun hoofd omgaat. Renco zou zijn lach onderdrukken en doorvragen, soms met een lullig grapje.
Van zwarte pieten tot kerkgangers
De sfeer is licht en vol zelfspot. Lennert relativeert dat ouders zichzelf misschien schaamteloos overschatten met de gedachte dat ze kunnen 'ingrijpen': interventies hebben vaak geen effect, of juist een averechts of vertragend effect. Mooi is de observatie dat het soms beter werkt wanneer een andere ouder iets op tafel gooit dan je eigen vader of moeder. Een highlight is de anekdote over het kerstkamp van de jeugdgroep: een stel jongens besloot tijdens de vrije uren stiekem het kampterrein te verlaten om te gaan zwemmen in het campingzwembad ernaast – en kwamen vervolgens braaf hun ouders bellen om op te biechten dat "iets heel ergs gebeurd" was. Dat beiden werden gebeld voor iets wat puur een regel was overtreden, leverde stille opluchting en hilariteit op. Het slot: de vier concluderen dat het hele manifesteren-vraagstuk in hun gezinnen nog nooit heeft gespeeld en vermoedelijk over zijn piek heen is.
Reacties